Conflicten

Het lijkt wel of de laatste jaren de conflicten in de wereld zich opstapelen. Zowel op globaal als op lokaal niveau. De meningen liggen steeds verder uit elkaar en de bereidheid tot toenadering tot de ander is vaak klein. Ik vraag me af hoe dat komt.

De wereld globaliseert en individualiseert. Bij globalisering denk ik aan meer en sneller informatie, meer kennis, kleinere afstanden. De wereld letterlijk binnen handbereik. Individualisering zie ik als meer keuzevrijheid, vooral als gevolg van toegenomen welvaart. Deze krachten werken samen in de zin dat globalisering individualisering stimuleert.

Doordat de wereld globaliseert vind er meer vermenging tussen mensen plaats, zowel fysiek als digitaal. Het algemene beeld raakt meer gedifferentieerd, er zijn simpelweg veel meer mogelijkheden. Sterke sociale groepen zoals kerk en familie hebben de laatste decennia veel aan bindingskracht ingeboet. Door de toegenomen keuzevrijheid is het ook minder vanzelfsprekend geworden dat je zomaar doet wat anderen vertellen. Men wil meer zelf doen en er wordt al snel gedacht dat ze dat beter kunnen dan anderen. Daardoor ontstaat er een prestatiegolf waarin mensen succes relatief gaan bepalen. En in de top is het nu eemaal meer dringen dan aan de basis.

Een ander probleem is dat mensen hun verworvendheden als een recht gaan zien. Het is bijvoorbeeld al jaren normaal dat Nederlanders zowel op wintersport als op zomervakantie gaan. Het positieve went snel. Het negatieve zien vertrekken ook. De rest niet.

Er is dus meer om te kiezen, en minder bereidheid om te delen. Hoe rijker we worden, hoe asocialer lijkt het wel. Misschien is er weer eens een grote ramp nodig in deze wereld om ons gevoel van saamhorigheid te vergroten.

Ditis30.nl

Ik kreeg een mailtje over de lancering van een nieuwe blog voor dertigers. Of zoals ze het zelf schrijven:

Een blog voor dertigers, door dertigers. Over dertig zijn, dertig worden, dertigersdilemma's en dertigers lifestyle.

Ik was meteen enthousiast. Zijn er meer mensen zoals ik die aanvoelen dat het zo niet langer kan? Dat er een nieuwe beweging op komst is die afstand neemt van al die (zelfopgelegde) torenhoge verwachtingen en de ratrace? Ik dacht dat de fluwelen revolutie tegen het kapitalisme en richting het geluk en de eenvoud eindelijk was ingezet. Meteen even kijken.

Het was toch wat anders.

Het blijkt een blog te zijn voor en door dertigers die nog middenin de race zitten, en er nog eens een schepje bovenop doen door een nieuw platform te creëren waar stoere verhalen kunnen worden gedeeld. Want een zichzelf respecterende dertiger moet toch op zijn minst grappig kunnen vertellen over hoe hij 100 ballen in de lucht kan houden.

Het dertigersdilemma is al in 2008 op een goede manier in een boek beschreven, het speelt dus al een stuk langer dan 5 jaar. Het gaat over de ongelimiteerde mogelijkheden van onze generatie, behalve de tijd waarin het moet gebeuren, met als gevolg topdrukte en keuzestress. Omdat we alleen het beste willen maar niet precies weten wat dat is. Of omdat we geen nee durven zeggen, want je wilde toch immers alles.

Ik wordt er eerlijk gezegd een beetje moe van. Dit dilemma speelt al zolang, ik had eerlijk gezegd verwacht dat we nu wel toe waren aan een nieuwe fase. En ik lees tussen de regels van de verschillende blogs nog steeds de spiegeldrang, de hoge eisen die men zichzelf stelt omdat ze niet willen onderdoen voor de ander. Het is het overlevingsinstinct van de dertiger, alleen de beste overleeft en de rest is verloren.

Het probleem met het blog vind ik dat het niet oplost. Het benoemt het probleem. Erger nog, het centraliseert het probleem en lijkt het een beetje op te hemelen. Dat je er toch eigenlijk niet bijhoort als je geen dertigersdilemma hebt. Ben je dan stiekem geen goedkeuring voor je gedrag aan het zoeken?

Ik had gehoopt dat de blog zou werken aan een oplossing voor het al lang bekende probleem. Een oplossing die dertigers van de prestatiedrang afhelpt. Die ze geluk, eenvoud en authenticiteit geeft. Die ons rustig maakt, bewust van het feit dat alles niet kan en dat de door jou ingeslagen weg één van de vele mogelijkheden is. En dat die wellicht minder goed is dan die van je buurman. Lekker belangrijk. Maar het is wel jóuw weg.

Hoe deze oplossing te vinden is voor iedereen anders. Sommige mensen vinden hem op de harde manier, als gevolg van burn-out, ontslag, scheidingen of andere ingrijpende gebeurtenissen. Anderen vinden de oplossing eenvoudiger, door te leren van verhalen en ervaringen van anderen en die zo hun mindset veranderen. De verhalen die op een dertigersblog worden verteld bijvoorbeeld.

Woorden leven

“Words are life set down on paper” – Paulo Coelho

Ik probeer me wel eens voor te stellen hoeveel boeken er op aarde zijn. Hoeveel bibliotheken en boekenwinkels zijn er wel niet, hoeveel boeken staan er in ieder huis in de boekenkast. Dan probeer ik me te bedenken hoeveel geschreven woorden er wel niet zijn. Dan komt het immense internet er bij, verkeersborden, menukaarten, verpakkingen van goederen en ga zo maar door.

Tenslotte tel ik daarbij op hoeveel gesproken woorden er wel niet zijn. Zeven miljard mensen, allemaal praten ze met elkaar. De hele dag door, elke dag weer.

Allemaal gebruiken we verschillende vormen van communicatie in ons samenzijn met anderen. Dit kan met alle zintuigen, maar gaat verreweg het meest via woorden. Woorden worden het meest gebruikt om onze gevoelens duidelijk te maken. Toch is het slechts een slappe afgeleide van datgene wat we van binnen voelen, wat we daarwerkelijk willen overbrengen aan de ander. Woorden geven ons het misplaatste gevoel dat we onszelf verstaanbaar kunnen maken, net als het idee dat we anderen kunnen begrijpen.

Je weet precies wat je zelf voelt, maar om dit over te brengen aan anderen moet je kiezen uit een limitatieve woordenschat. Dit zal nooit helemaal de lading dekken. Dan is er nog het probleem dat de ontvanger van de boodschap het geheel op zijn eigen manier interpreteert. Het gevoel dat je probeert over te brengen moet tweemaal door een barriere, waardoor het eindresultaat bij de ander altijd onduidelijk blijft. Je kan nooit precies weten wat de ander voelt.

En toch gebruiken we woorden. Veel woorden. Heel veel woorden. Bij gebrek aan beter. Het is één ding om een situatie te beschrijven, het is heel iets anders om een situatie mee te maken. Door een stortvloed aan woorden proberen we ons verhaal aan anderen te vertellen. Hoe meer woorden hoe beter begrepen, lijkt men te denken. Het is onbegonnen werk. Emotie laat zich niet vangen in woorden. Leven laat zich niet vangen in dood.

                                  ps. Ook een Wordle maken? Kijk op www.wordle.net

Fijne dag vandaag!

Soms heb je een uniek goede dag. Echt alles lukt. Je zit lekker in je vel, het werk verloopt vloeiend, je hebt leuke gesprekken met leuke mensen, je hebt alles duidelijk voor ogen  en alle vooruitzichten lijken  haalbaar. In weertermen gesproken, het zonnetje schijnt en je hebt de wind mee. Heerlijk, zulke dagen. 


Ik merk dat ik altijd probeer dit gevoel vast te houden. Ik heb vandaag zo’n fijne dag, die wil ik morgen ook wel. En overmorgen. Altijd natuurlijk. Ik ga na waardoor het precies komt dat ik zo’n goede dag heb, zodat ik die kenmerken kan kopieren op de volgende dagen en zo altijd een topdag heb. Dat lukt me alleen nooit.

Moet ik altijd vroeg opstaan om een goede dag te hebben? Moet ik altijd beginnen met de moeilijke taken voor die dag? Genoeg tijd vrijmaken voor intervisie met anderen? Moet ik de avond ervoor een leuke avond hebben gehad met vrienden of partner? Moet ik in de actiestand staan of juist niet?

Ik kan er geen patroon in ontdekken. Ik moet toegeven dat zulke dagen me overkomen, en dat alle moeite om het te analyseren en in te bedden in mijn dagelijkse routine geen nut heeft. De dag erna is toch altijd weer anders. Waar gister alle puzzelstukjes zomaar op hun plaats vielen, ligt er vandaag een hele nieuwe puzzel, en zijn ook alle stukjes anders van vorm. Toch zijn er drie zaken die ik kan aanstippen als algemeen geldig:

-        Een goede dag heeft vrijwel altijd te maken met andere mensen. Je zit lekker in je vel omdat je een interactie hebt (gehad) met anderen waar je je goed over voelt. Geluk komt nooit alleen. Ook ben ik van mening dat door vriendelijk gedrag te vertonen tegen anderen, je dit altijd dubbel en dwars van ze terugkrijgt. Wie goed doet, goed ontmoet.

-        Het gevoel een goede dag te hebben heeft altijd te maken met de dagen daarvoor. Verandering is altijd relatief. Dus als je de afgelopen dagen je minder hebt gevoeld en je de oorzaak daarvan wegwerkt, neemt je humeur een (relatief) grote stap in de goede richting. Daarom lukt het ook zo slecht om die topdag vast te houden. Na 1 topdag moet de volgende dubbeltop zijn om hetzelfde gevoel te houden.

-        Het zijn de kleine dingen die het doen. Je hoeft helemaal geen grote prestaties te verrichten om een goede dag te hebben, vergeet niet dat geluk in je hart zit en grote prestaties in je hoofd. Een goede dag begint soms bij dat straaltje zonlicht dat ’s ochtends in je ogen valt. Die ene lieve opmerking van je kind. Dat leuke liedje op de radio. Je kan het achteraf niet meer benoemen, maar op dat moment zet je jezelf onbewust in de juiste versnelling en alles wat daarna gebeurt lijkt een aaneenschakeling van prettige momenten. Alsof je je ogen sluit voor de mindere zaken en alle vrolijke dingen juist extra belicht.

Laat een gelukkige dag je gewoon overkomen. Niet proberen om het krampachtig vast te houden, maar accepteren dat het zo is en zo bewust mogelijk meemaken. Gun het jezelf ook. Geluk is er om in geleefd te worden, niet om het volledig in te kapselen en toe te eigenen.

Geniet van het niet

Toen ik klein was, wilde ik piloot worden. Een week later wilde ik brandweerman worden. Iets later profvoetballer, en nog wat later directeur. Ik wilde ook kunnen kunnen vliegen, gedachten kunnen lezen en twee personen op hetzelfde moment zijn.
Die laatste zaken zijn misschien lastig te realiseren, maar in de huidige tijd kan een mens vrijwel alles bereiken wat hij wil. De mogelijkheden zijn eindeloos, en kiezen (of beter gezegd: nee zeggen) is het grote probleem. Want je leeft immers maar 1 keer en je wilt alles meemaken.

De mensen die alles willen meemaken maken twee grote denkfouten.

De eerste is dat mensen die alles willen meemaken nooit denken aan bijvoorbeeld pijn, mislukking of sterfgevallen als ervaring. Er wordt vrijwel alleen aan leuke dingen gedacht. En daarbij willen ze ook meteen resultaat. Want de volgende leuke dingen staan alweer te trappelen. Vaak is het onmogelijk om de leuke dingen mee te maken zonder een (lang) proces van voorbereiding, of zonder teleurstellingen en andere minder leuke momenten. Investeren noemen ze dat.

De tweede denkfout is het simpele feit dat alles niet kan. Je kan wel alles willen, maar niet alles kunnen. Een cirkel kan niet vierkant zijn. Tegelijk rood en blauw als lievelingskleur hebben kan niet. Maar zo werkt ons brein niet. Wij kijken naar onze omgeving, en denken bij alles wat boven ons eigen niveau staat: Dat wil ik ook! We willen ons steeds matchen aan de persoon (of die specifieke kwaliteiten van die persoon) die iets beter kan dan wijzelf. Niet begrijpend dat de ene kwaliteit in contrast staat met de andere. En via TV, internet en in de omgang met anderen worden er elke dag weer personen of eigenschappen van personen op ons afgevuurd waarmee we ons vergelijken. En elke dag willen we weer meer.

Weet je wat wel kan? Iets niet kunnen. Iets niet willen.

Geniet van het niet!

Wat doe je met afval?

Iedereen wordt geleerd om afval weg te gooien. In de prullenbak, opruimen, schoonmaken, viezigheid uit het zicht en de wereld ziet er weer fris en fruitig uit. Maar wat nu als we dit betrekken op onze samenleving, en het ‘afval’ hierin de mensen zijn die niet meekunnen in de vooruitgang van de wereld? Ik denk bijvoorbeeld aan ouderen, gehandicapten, criminelen of moeilijk opvoedbare kinderen. Afvallers worden ze ook wel genoemd.

Voor al deze groepen heeft de samenleving een apart hokje gecreëerd, en dit een naampje gegeven. Gevangenissen, bejaardentehuizen en inrichtingen vinden we de normaalste zaak van de wereld en ze maken deel uit van onze maatschappij.

Of toch niet helemaal. Door het concentreren van deze groepen bestaat er de mogelijkheid tot het leveren van de juiste middelen, zodat per saldo meer mensen kunnen worden geholpen of dat deze hulp van een hogere kwaliteit is. Maar het betekent ook een beetje dat deze groepen aan het oog van de rest van de samenleving worden onttrokken, zodat deze er geen hinder meer van ondervindt. We ruimen het alvast een beetje op.

De natuur van de mens is gericht op vooruitgang, dus is het best vervelend als er onderdelen bijzitten die de boel afremmen. Afval wordt als iets negatiefs gezien. Ben je dan de samenleving aan het genezen als je dit afval scheidt van het bruikbare materiaal? En meer op een individueel niveau bekeken: genees je de persoon ook die je uit de samenleving haalt waarin hij niet functioneert? Wat als deze persoon simpelweg niet te recyclen is? Kijken de ‘goeien’ bewust de andere kant op als de unhappy few worden weggesneden ten behoeve van de vooruitgang van de rest?

Door de voorspoed die we de laatste tientallen jaren hebben gekend, is de huidige generatie steeds meer gewend geraakt aan goed en steeds beter. Men vergeet dat het ook slecht of slechter kan. Goed is gewoon geworden. Men kijkt alweer verder. Alles wat niet voldoet aan de steeds hogere verwachtingen van de maatschappij is ongewenst.

Met dat beeld ben ik het niet eens. Afval hoort erbij. Het is een onderdeel van het geheel. Alleen maar het positieve verwachten of hierop focussen geeft niet het volledige beeld. Een wereld waarin alles alleen maar goed is, is simpelweg niet mogelijk. Een systeem is een kleurrijke samenstelling van allerlei soorten en maten, met uitschieters naar boven en naar beneden. Het gaat mij erom dat naar het complete systeem wordt gekeken in de drang naar vooruitgang. Beter dan alleen focussen op vooruitgang van het goede, kan bewustzijn en acceptatie van de keerzijde van het goede helpen in de ontwikkeling van de gehele maatschappij. Afval gooi je dus niet weg. Je verplaatst het alleen maar.

Kerstmis

Kerstmis. De dagen van het kerstdiner, het hele land door rijden naar de familie(s) toe of de tijd van de wintersport. Het zijn een paar dagen vrije tijd die worden opgevuld met sociale activiteiten. Mensen hangen een kerstkrans op, zetten een kerstboom in de woonkamer en gaan uitgebreid koken, iedereen doet zijn best om het gezellig te maken.

Officieel is Kerstmis nog steeds een religieus feest. Toch vieren weinigen primair dat op Kerstavond het kindje Jezus geboren werd.Steeds minder mensen weten het.

De kerken lopen leeg. In landen zoals Nederland is dit een bekend verschijnsel. Er zijn een aantal simpele verklaringen voor te geven.

-     Vroeger was het geloof een sociaal groepsproces. Door de globalisering heeft de kerk haar functie als lokaal ontmoetingspunt verloren. Het internet en andere decentrale netwerken bieden sociaal samenzijn zonder in de kerk te hoeven zitten.

-     Door dezelfde globalisering zijn de mogelijkheden voor de Westerse mens de afgelopen decennia enorm toegenomen. Het keuzepalet aan activiteiten te kiezen is enorm, helaas is de tijd nooit meegegroeid. Daarom kiezen mensen de leukste dingen uit, en in een kerk zitten op zondagochtend hoort daar meestal niet bij.

-     Ook het kapitalisme heeft een negatieve invloed op het geloof. God wordt ondergeschikt gemaakt aan geld, kwestie van prioriteiten stellen.

-     We leren steeds meer over het ontstaan van de wereld, en dit is meestal in strijd met (het Oude Testament van) de Bijbel. Bepaalde geloofsrichtingen staan een vrije interpretatie van het Geschreven Woord toe, maar het brengt voor veel mensen twijfel over de waarde van de Bijbel.

-     Het geloof heeft de afgelopen jaren een steeds slechter imago gekregen. In de geschiedenis werd bijvoorbeeld het Christendom in veel landen dwingend opgelegd, met massamoorden tot gevolg. De laatste jaren staat vooral de Katholieke kerk onder druk wegens grootschalige onzedelijke praktijken. Over het moslimfundamentalisme hoef ik het helemaal niet te hebben. Daarbij wordt kerkbezoek om bovenstaande redenen steeds meer als tijdverspilling gezien.

Het leeglopen van de kerken lijkt me een niet te stoppen proces. Aan de ene kant is daar niet veel mis mee, de mens evolueert nu eenmaal. Aan de andere kant zijn er twee aspecten van het geloof die men niet uit het oog moet verliezen.

-     De meeste geloven schrijven een aantal gedragsnormen voor. Zo predikte Jezus naastenliefde en vergevingsgezindheid. Dat laatste link ik graag aan verdraagzaamheid en inbeeldingsvermogen. Dit zijn sociale omgangsvormen die onmisbaar zijn in deze tijden. Het ontbreken hiervan laat de mensen van elkaar vervreemden en dit gaat niet vredig samen met globalisering.

-     Het geloof probeert ook de mensen te inspireren of ze zelf na te laten denken over zaken. Die prikkels krijgen we steeds minder door de vooruitgang. Het wordt de mens steeds gemakkelijker gemaakt en we worden geestelijk niet meer aangespoord. Lekker lui. We geloven het wel.

Spiritualiteit lijkt deze laatste twee zaken overigens wel te borgen. Is dat misschien waarom zaken als mindfulness, yoga en meditatie steeds populairder worden?

5 Tips voor Geluk

Wat is nou geluk? Als ik nadenk over wat de meeste mensen nastreven in het leven, dan lijkt geluk de meest logische optie. Maar wat is het precies? En belangrijker nog: hoe bereik je het? En als je het eenmaal hebt, hoe houdt je het vast?

Het is moeilijk om geluk te definiëren. Een tijdelijke toestand van de geest, die is volgepakt met positieve emoties zoals blijdschap of ontspannenheid. Of een soort chemische reactie in je lichaam die endorfine of adrenaline voortbrengt, die ervoor zorgt dat je een geluksgevoel ervaart. Veel mensen associëren geluk met de liefde, of met het vervullen van hun diepste wensen. Maar ja, als je diepste wens is om gelukkig te zijn kom je niet veel verder...

Toch weet iedereen wat er met geluk wordt bedoeld. Iedereen kan wel een herinnering oproepen waarin men gelukkig was, of beter gezegd een geluksgevoel had. Dit lijkt me het belangrijkste, ik vind het niet zo nodig om een definitie te kennen. Het gaat er immers om dat je weet wat je voelt. Wanneer had jij je laatste geluksgevoel?

Geluk is persoonlijk, iedereen geeft er een andere invulling aan. De één wordt gelukkig van een groot huis of een dure auto, terwijl een ander genoeg heeft aan de wetenschap dat hij/zij gezond is. Geluk heeft meerdere facetten, er is een verschil tussen korte termijn (chocola eten) en lange termijn geluk (kinderen zien opgroeien).

Geluk is veranderlijk, mensen en hun omgeving veranderen continu, wat gevolgen heeft voor ieders verlangens en het geluksgevoel. Geluk went ook, een kind is gelukkig als het een ijsje krijgt, maar zal er niet naar omkijken als het de vijfde is.

Iedereen wil gelukkig worden. En als het even kan ook blijven. Gelet op het bovenstaande lijkt dat nog niet zo makkelijk. Toch zijn er een vijftal simpele tips te geven om het makkelijker te maken geluk te vinden en te behouden:

1.   Denk na over wat je gelukkig maakt. Veel mensen nemen zomaar een levensdoel aan van anderen. Of laten zich iets opleggen door de maatschappij. En door de dagelijkse gekte kan zelfs dat makkelijk uit het oog worden verloren. Wat wil je zelf eigenlijk? Neem eens een uurtje de tijd om hier in je eentje over na te denken!

2.   Kijk niet alleen naar alles wat beter kan, maar ook naar wat wel goed gaat. Ook bij jezelf als je je vergelijkt met anderen. Het is makkelijk om te focussen op wat je niet hebt, het gras van de buren is immers altijd groener. Let eens op het goede nieuws wat je leest. En ga eens na wat je allemaal wel goed voor elkaar hebt. Vergelijk deze positieve dingen met je omgeving, maar ook met armere landen waarin simpele dingen als basisbehoeften en democratie niet vanzelfsprekend zijn.

3.   Wie goed doet, goed ontmoet. Geluk krijg je meestal van anderen, door mensen vriendelijk te benaderen, krijg je vaak vriendelijkheid terug. De mens is een sociaal dier en interacteert de hele dag door met anderen. Je zal sneller gelukkig te zijn door een goede relatie te onderhouden met je omgeving.

4.   Niet alleen het allerbeste is goed genoeg. Als alleen de allerbeste gelukkig kon zijn, zouden er erg veel mensen ongelukkig zijn. Er is niets mis met ambitie, maar je bent niet meteen een mislukkeling als er iemand beter is dan jij. Zolang je alles geeft wat er in je zit, kan je tevreden zijn met je prestatie.

5.   Sta jezelf toe om gelukkig te zijn. Mensen lijken zich vaak te schamen om gelukkig te zijn, ze vinden dat ‘ze het niet verdiend’ hebben. Of zijn bang om de toorn te wekken van jaloerse anderen. Geluk is een prachtig positief gevoel, en dat wegdrukken zou zonde zijn voor jezelf en voor je omgeving. Als je een geluksgevoel ervaart mag je trots zijn op jezelf, want het is je gelukt om (in ieder geval tijdelijk) een levensdoel te bereiken!

Leven.

Op het eerste gezicht een heel onschuldig woord. Het lijkt zo simpel, maar de meeste mensen hebben het er maar flink moeilijk mee. Het is maar één woord, maar brengt voor ieder persoon een hele bibliotheek voort aan activiteiten, herinneringen, keuzes, wensen, daden en andere feiten. Het is persoonlijk, maar ook tegelijk zo universeel. Elke dag doe je mee in het immense circus dat leven heet. Door op te staan, naar school te gaan, de krant te lezen, stress te hebben, het journaal kijken, over je werk praten, bellen, nadenken of boodschappen doen. Of je nu wilt of niet. Het leven van onszelf, van alles en iedereen om ons heen, van de hele wereld is zó veelomvattend, dat het onmogelijk lijkt om het in één woord te vatten. En toch is het niets meer dan simpelweg leven. Niets minder ook trouwens.

We willen zoveel. We vinden zoveel. We zijn met ontzettend veel dingen bezig, of het nu in het verleden, heden of toekomst speelt. En vaak met meerdere dingen tegelijk. Verschillende taken worden in één activiteit gepropt; door bijvoorbeeld tijdens het autorijden te bellen terwijl je intussen over hele andere zaken nadenkt. Iedereen gooit zijn dagelijkse leven vol, en alles is belangrijk. Natuurlijk zijn er zaken belangrijker dan andere, maar in de waan van de dag wordt maar al te vaak het onderscheid verloren.

Waarom doet iedereen toch al die moeite? Wat wil men eigenlijk bereiken? Een promotie, een hoog cijfer, goede vooruitzichten, nog betere vooruitzichten, geluk, een voldaan gevoel aan het einde van de dag, een knuffel van een geliefde, geld, meer geld, macht of status? Iedereen zal hieraan een andere invulling geven, en deze invulling zal ook veranderen gedurende de tijd. Het gaat me erom dat vrijwel iedereen iets wil. En dat maakt het leven tot een soort jacht, een stressvolle bezigheid die nooit lijkt te eindigen. Omdat meer nooit genoeg is.

De westerse wereld hoeft zich niet vaak bezig te houden met de basisbehoeften. In leven blijven, veilig zijn of een thuis hebben wordt als vanzelfsprekend gezien. Het gaat meer om liefde, erkenning en zelf-ontplooing. En wellicht nog verder. En de mogelijkheden zijn onbegrenst. In een wereld die alsmaar groter lijkt te worden door globalisering en de wegvallende restricties van geld en afstand, moet er vervolgens in de jacht naar een succesvol leven worden gekozen tussen steeds meer alternatieven. En de tijd lijkt te dringen. We zijn zo gewend geraakt aan meer, dat het moeilijk is te accepteren dat kiezen leidt tot het uitsluiten van alle andere mogelijkheden. Heel gewoon om alles te willen, toch?

Alles kan niet. En je weet vantevoren niet waar iets zal gaan eindigen. En hoewel het volgen van de grote massa (maar dan net iets beter) een veilige haven lijkt voor onzekere mensen, moeten je wensen, keuzes en denkbeelden uiteindelijk stroken met je eigen innerlijk. Niet te verwarren met het beeld dat anderen van je hebben, of van je willen hebben. Mensen doen dingen die ze eigenlijk niet willen, het zijn vaak afgeleides van wat ze echt willen. En in de haast tot een succesvol leven, wordt de werkelijke boodschap gemist. Of wordt het knagende gevoel voor lief genomen.

Ik nodig je uit om te leven. Maar dan op een andere manier zoals je gewend bent. Door te stoppen met rennen, oordelen en willen. Door de tijd te nemen om na te gaan wat je echt wilt, wat je belangrijk vindt, waar je gelukkig van wordt. Door onafhankelijk van anderen naar jezelf te kijken, wie je wilt zijn en waarom. Ik nodig je uit om tot rust met jezelf te komen. Dat kan elke dag, stukje bij beetje. Bijvoorbeeld door deze blog te lezen. Deze blog te leven.

Precies druk genoeg

We maken het onszelf steeds drukker. De afgelopen jaren is het aantal signalen dat een persoon krijgt, sterk toegenomen. Het gebruik van internet, e-mail, mobiele telefoons, SMS en sociale media stijgt nog elke dag. We zouden niet meer zonder kunnen. En meestal vragen deze signalen om een onmiddelijke reactie. Iedereen die een Blackberry heeft, kent het dwingende gevoel van het knipperende rode lampje.

Toch vinden we het stiekem wel fijn om veel verschillende signalen binnen te krijgen. Het druk hebben hoort er eigenlijk een beetje bij. Het zorgt voor een bestaansrecht, of het nu binnen je vriendengroep is of in het bedrijf waar je werkt. Veel mensen hebben ook wel een beetje drukte nodig om productief te zijn, bij een dreigende verveling worden dan snel extra taakjes gezocht, zodat de ‘werkvoorraad’ een beetje op peil blijft. Hier is op zich niets mis mee, maar er zit een grens aan het aankunnen van drukte. Op een bepaald moment is het optimum bereikt. Dan zou je eerst wat taken moeten afmaken, zodat je hoofd wat leger wordt en hiermee weer ruimte creëert. Natuurlijk lukt dit maar moeilijk, wat ervoor zorgt dat je hoofd gaat overlopen. Bijgaand een paar simpele tips die kunnen helpen om een dreigende overstroming te kanaliseren. Zodat je het altijd precies druk genoeg hebt.