Soda ban

Noot van de redacteur: door alle recente ontwikkelingen (repatriatie, stormpje, kleintje) heb ik al lang geen berichten meer geplaatst. Geen idee hoe het er in de toekomst uit zal zien, maar gelukkig weten vrij weinig mensen dat maar. Ik heb nog een voorraadje berichten die ik de komende tijd zal proberen te posten, maar die kunnen dan enigzins gedateerd zijn. Excuus!

Amerika heeft niet zo’n goede naam op het gebied van eten en drinken. Het is vooral bekend van popcorn, hamburgers, coca cola en de vele fast food ketens. Het probleem van overgewicht is hier vele malen groter dan in Europa. Amerikanen vinden dit overigens minder een probleem dan Nederlanders. Dit ligt aan het cultuurverschil.

 

De kernwaarde van Amerikanen is vrijheid. 'Liberty' staat op alle muntjes te lezen. Iedereen is vrij om te gaan en te staan waar hij wil. En iedereen is dus ook vrij om te eten wat hij wil. Iedereen is gelijk, pardon iedere Amerikaan is gelijk, en iedereen krijgt de kans om wat van zijn leven te maken. Er wordt niet zo snel een oordeel geveld over iemand anders. Dus ook niet over het gewicht van iemand anders. Nederlanders hebben een meer Calvinistische houding, die zoiets zegt als 'je moet je zus en zo gedragen, want/ anders...'. Het is meer met het vingertje wijzen. Door de eeuwen heen is er bij Nederlanders een veel sterker besef van 'hoe iets zou moeten', en de bijkomende drang om elkaar dat te vertellen. Historisch gezien is dit voor beide landen eenvoudig te verklaren.

 

Toch zijn er in Amerika een paar voorvechters voor de nationale gezondheid. De burgemeester van New York, Bloomberg, is er een van. Hij is al een poos bezig met het uitbannen van roken in de stad. Het is verboden in alle publieke ruimtes, hij schroomt niet om een extra heffing van $5,- per pakje te introduceren en vorig jaar werd het ook verboden in alle parken. Maar laatst had hij weer een nieuw idee. Hij wil de verkoop van grote frisdranken in restaurants, theaters, stadions en straatstalletjes gaan verbieden. Wat is dan groot? Alle maten groter dan een halve liter moeten worden verboden. Overal in de stad.

 

De commotie is enorm. Verontwaardigde Amerikanen (je komt aan hun vrijheid), verontwaardigde bedrijven (je komt aan hun winst, zie ook "Supersize Me") en verontwaardigde dikkerds, want plotseling worden ze het verdomhoekje gezet. Nou ja, verdomhoek. 

 

De discussie vind ook op een gevoelig moment plaats. Over een paar maanden zijn er presidentsverkiezingen, en een belangrijke inzet is het gezondheidsplan van Obama. Alle Republikeinen vinden het verschrikkelijk, zij vinden vrijwel elke verplichting of aansturing door de overheid uit den boze. Maar de kosten van gezondheidszorg rijzen de pan uit, deels door ziektes als obesitas en diabetes.

 

Mensen reageren op alle mogelijke manieren. De een koopt gewoon drie halve liters, de ander verhuist naar een andere staat, weer een ander is blij voor het verbeterde vooruitzicht voor haar kinderen. En Bloomberg zelf? Die zegt dat het zijn rol is als burgemeester om dit soort beslissingen te nemen. Hij is onafhankelijk (als miljardair heeft de lobby bij hem geen kans) en heeft het beste voor met de gezondheid van zijn burgers. Vrijwillig of niet.

 

Hij lijkt wel een Nederlander.

 

 

Discriminatie

Ik wil zoveel mogelijk dingen in mijn leven meemaken. Sommige daarvan zijn heel moeilijk. Hoe het is om een vrouw te zijn bijvoorbeeld. Een andere ervaring is gediscrimineerd worden. Ik ben blank, man, volwassen, van westerse afkomst en mijn lichaam functioneert zoals het zou moeten. Daarmee zit ik zo’n beetje in de meest niet-gediscrimineerde groep die er bestaat en zou normaliter genoeg moeten zijn om nooit gediscrimineerd te worden. Toch is het me laatst gelukt.

Ik moest er wel wat voor doen. Namelijk in Amerika gaan wonen en werken. Daardoor viel ik plots in de categorie buitenlander, en die worden nog wel eens gediscrimineerd zoals je weet. Ik dus ook.

In mijn geval werd er niet vreemd naar me gekeken, ik ben niet geschopt of geslagen, ik hoefde niet in aparte ruimtes te zitten en zolang ik maar betaalde mocht ik alles kopen dat ik wilde. Ik werd vooral gediscrimineerd op het niet Amerikaan zijn. Bij financiele instellingen en instanties van de overheid bleef plotseling de deur dicht, waar ze wel gewoon open bleven voor Amerikanen. Sommige Amerikanen en Amerikaanse bedrijven denken werkelijk dat de wereld uit 1 land bestaat. Hun land. Ik kwam daar duidelijk niet vandaan en dus werd ik achtergesteld bij mensen die wel uit hun wereld kwamen.

Het gaat me niet om het benoemen van de incidenten, of het belachelijk maken van de Amerikaanse kortzichtigheid. Wat ik vooral heb onthouden was het vreemde gevoel niet als een gelijke te worden behandeld. Waarom? Ik was buitenlander. Dat was genoeg. En dat voelde vrij stom. Machteloos.

Oneerlijk is niet eens het juiste woord. Ik ging er voor het gemak vanuit dat de democratische wereld de zaken redelijk goed voor elkaar had. Geen compleet onlogische of scheve verhoudingen. Misschien juist omdat ik altijd tot die grote middengroep behoorde. Maar ook in een democratisch land gelden dus regels die niemand je met droge ogen uit kan leggen. Behalve die dame achter de balie dan. Hoewel ze eigenlijk alleen zei dat het nu eenmaal zo ging.

Achteraf (een redelijke poos later) vond ik een erg waardevolle ervaring. Ik gun het eigenlijk iedereen, vooral mensen zoals ik. Uit die grote, sterke groep die nog nooit is gediscrimineerd. Ik ben ervan overtuigd dat door een beetje extra discriminatie het uiteindeiljk minder zal worden.

 

Lunch habits

Elk land heeft zijn eigen eetgewoonten, het vertelt al veel over de cultuur van een land. Ik heb me lang verbaasd over de lunchmentaliteit in Amerika, maar dit werkt echter twee kanten op.

 

Bij de meeste Nederlandse bedrijven heb je een personeelsrestaurant. Tegen vriendelijke prijzen kan je een gevarieerde lunch samenstellen. Een soepje, verschillende soorten boterhammen en broodjes, plakjes beleg en natuurlijk alle soorten hagelslag. Ook zijn er vaak salades, daghappen en het onvermijdelijke snackje. Vrijdags traditioneel het visje.

 

Ik stel me voor dat de meeste Nederlanders een paar boterhammen eten, en nog een side dish. Vaak het snackje natuurlijk. Eén keer per week compleet wat anders, dat breekt zo lekker de week. Om het geheel weg te spoelen wordt vooral melk gedronken. De melk werd overigens vroeger wel eens gesubsidieerd door het bedrijf. Daar heeft de belastingdienst een stokje voor gestoken. Ook heel Hollands.

 

Hoe anders was het toen ik in Amerika ging lunchen. Ik werk op een luchthaven, en allereerst was er geen personeelsrestaurant. De medewerkers van de luchthaven aten op dezelfde plekken als de passagiers. De McDonald’s kon je eigenlijk zien als personeelsrestaurant, omdat verreweg de meeste medewerkers hier hun dagelijkse lunch bestelden. Maar ook de pizzaslices waren populair. Het waren de goedkoopste opties.

 

Ik nam toch liever een broodje. Toen ik een broodje had uitgezocht bij een deli, viel het me op dat het broodje vrij dik was. Dit bleek niet door het brood te komen, maar door de halve kilo vlees die er was tussengepropt. Ik gok dat het 15 plakjes salami, turkey breast en kaas waren. Heerlijk gevarieerd.

 

Daarnaast kopen Amerikanen vaak een zakje chips en/of een cookie bij hun lunch, zeg maar als dessert. Of waren het de groenten misschien? Ik liet het allemaal maar een beetje over me heenkomen, en vroeg of ik er een glas melk bij kon krijgen. Dat hadden ze helaas niet, er was cola, 7-up en sinas. Natuurlijk allemaal ook in light verkrijgbaar.

 

Maar het is maar van welke kant je het bekijkt. Laatst was mijn Amerikaanse collega in Nederland, en we gingen lunchen in het personeelsrestaurant. Hij keek wat vreemd naar de kroket, maar hij liet zich door mij overhalen om hem te proberen. Hij vond het verder maar raar dat de plakjes salami per stuk waren verpakt, dat was toch behoorlijke milieuvervuiling. Als drank zocht hij naar een colaatje, maar ik kwam er tot mijn verbazing achter dat dit niet in het personeelsrestaurant was te krijgen. Iedereen nam blijkbaar melk of water. Of jus d’orange en optimel als we luxe wilden doen.

 

Bij de kassa viel het kwartje definitief. Of juist niet. In heel gebrekkig Engels zei de kassajuf dat ze zijn euro’s niet kon aannemen. In het restaurant kon je alleen met chip betalen.

 

LOL

"Lol is het leukste wat er is met je broek nog aan."

Het is lang een van mijn favoriete uitspraken geweest. Ik vind het nog steeds erg belangrijk om lol te hebben, maar het is eigenlijk niet precies duidelijk waarom mensen zo graag lol hebben. Het heeft geen diepere functie, er is vanuit de evolutie geen reden voor. De mens heeft leren jagen, zich leren voortplanten en ga zo maar door, alles voor de instandhouding van de soort. Maar de mens is niet zo ver gekomen door een paar grappen te maken.

Er zijn vrijwel geen andere dieren in de natuur die lachen en lol trappen. Jonge dieren zijn wel speels en vooral aapjes houden ervan om kattekwaad uit te halen, maar dit houdt op als ze volwassen worden. Zie bijgaand filmpje voor wat apenstreken:

(als je de filmpjes/links niet kan zien in de email, ga dan naar de wereldleven website, daar staan ze goed op vermeld)

http://www.youtube.com/watch?v=1AZn5nWIj_g

Het schijnt ook dat er chimpansees zijn die niet tegen kietelen kunnen, en dat ze dan een lachend geluid maken:

http://www.youtube.com/watch?v=q9wM8cY3yFM

Tenslotte ken ik een filmpje van een raaf, die zich goed kan vermaken met sneeuw. Zie bijgaande snowboarder:

http://www.youtube.com/watch?v=o5NuBk5_Izc&feature=related

Maar het blijven uitzonderingen op de regel, en het is altijd nog onduidelijk of dieren die dit soort gedrag vertonen nog een andere, meer serieuze bedoeling hebben zoals eten vinden. Je komt er alleen zo slecht achter zolang dieren niet kunnen praten...

Voor de mens is echter lachen zowat de standaard. Lol maken wordt als een van de belangrijkste pijlers gezien van een gelukkig leven. Net na sex en chocola natuurlijk. Lachen helpt wellicht om de aandacht van andere zaken af te leiden. Het vermindert stress en je bekijkt sneller dingen van de zonnige kant. Het is nu eenmaal een fijnere staat dan een depressie. Misschien is het zo dat je met lachen sneller verbroedert. Dit kan leiden tot beter groepsgedrag. Het kan zelfs leiden tot een licht sociaal voordeel in een groep, als lachen een functie is die wordt gewaardeerd. Maar maakt het dan uit of je graag grappen vertelt of juist graag om de grappen lacht?

Lachen is gezond en een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Ik denk alleen dat ik de clou van de grap nog niet helemaal heb begrepen...

Eerste hulp bij Slechte Dagen

Soms loopt het even niet. Er is wat zand in de motor gelopen of je hebt even de wind tegen, geef er maar een naampje aan. Gewoon een shitdag.

Vaak heb ik ’s ochtends al een naar voorgevoel en gaat het vanaf daar bergafwaarts. Soms kan ik de reden direct aanwijzen, en soms is het een sluimerend gevoel dat ik niet goed kan plaatsen. Dit maakt ook niet uit, waar het om gaat is hoe je er mee om kan gaan. Bijgaand een aantal inzichten:

• Een slechte dag zit in je hoofd. Je beoordeelt je eigen acties negatief, je lichaam geeft als het ware signalen af dat het niet best is. Het is een soort waarschuwing. Behandel deze signalen ook als een waarschuwing! Net zoals je bijvoorbeeld zou doen bij autorijden (olie verversen), bij een werksituatie (deadline komt eraan) of bij een computerspelletje dat je speelt (je held heeft niet veel kracht meer).

• Geef aan jezelf toe dat je een slechte dag hebt. Deel het desgewenst ook met anderen. Niemand verwacht van je dat je alle dagen 100% bent. Het is wel handig dat je zelf en anderen weten wanneer je dat even niet bent. Daarbij lucht het vaak ook enorm op.

• Neem even gas terug. Zet je telefoon of computer even uit, schrap dingen uit je agenda,  geef je hoofd letterlijk de tijd en ruimte om zich te reorganiseren. Ga in elk geval niet forceren om de baaldag met geweld uit je systeem te bannen. Hierdoor gaan alleen maar meer dingen mis en wordt de slechte dag erger.

• Als de slechte dag komt door een knagend gevoel, zet dit gevoel dan in het centrum van je blikveld en maak het belangrijk. Maar er tijd voor. Zet het vervolgens in het juiste perspectief. Wat vind je echt belangrijk in je leven? Hoe scoort dit probleem hierbij?

• Als de slechte dag een slechte prestatie betreft die maar niet beter wil worden, stop dan met die activiteit en geef je energie aan een ander project, die de prestatie die je wilt leveren ondersteunt. Zo zei mijn voetbalcoach altijd als ik op een wedstrijddag geen pepernoot raakte, ik me tenminste 100% kon inzetten om voor het team te werken.

• Zoek actief naar dingen die wel goed gaan. Dit kunnen kleine dingen zijn. Het kan ook zijn dat je het positieve uit een negatieve situatie probeert te halen. Als het regent, ga dan naar binnen en prijs je dat je in een ruimte bent waar het droog is. Tel je zegeningen. Probeer iets te creëren, hoe klein ook, en wees trots op jezelf dat je ondanks alles dit toch nog voor elkaar krijgt. Elk toiletbezoek wordt zo een nieuwe prestatie. En als je daarom moet lachen, helpt ook dat je alleen maar verder!

Intussen in de trein...

Niets menselijks is ons vreemd.

In de trein van A naar B kijken de toeristen uit een ver land hun ogen uit. Al die mensen, al die kleuren, dat mooie landschap! Hoe anders is het als bij hun thuis, hoe is het toch mogelijk dat er zoveel verschillende culturen en mensen zijn!

Hun wereldbeeld wordt verrijkt met deze trip.

Dit alles gaat aan de lokale puber voorbij. Die zit in het compartiment ernaast. Hij is vooral bezig met zijn nieuwe telefoon. Met onbeperkte datalimiet. Wat hij doet?

Porno kijken. Blonde dames voornamelijk.

Ook zijn wereldbeeld wordt verrijkt.