Druk

“Being in a hurry means you want to be busy with other things” (Robert Pirsig)

Ik vind het een grappig woord. Druk. Iedereen heeft het, weinigen willen het. Het betekent letterlijk dat je ergens kracht van ondervindt. Je hebt ergens last van. Je moet iets doen, en wanneer dat klaar is, is Druk weer weg. Althans, in theorie zou het zo moeten.

In de praktijk is de moet/wil lijst oneindig lang, en daardoor blijft Druk altijd bij je. Gezellig hoor.

Maar lees nu nog eens de quote bovenaan van Robert Pirsig. Druk komt alleen maar kijken als er iets is dat je liever wilt doen.

Als je datgene wat je liever wilt doen, nu gewoon eens doet?

En jezelf een beetje traint door 1 ding tegelijk te willen, en te beseffen dat zaken als files en andere personen nu eenmaal tijd kosten?

Dan is Druk er niet meer bij. Misschien niet zo gezellig, maar wel zo leuk.

Quote

Just as treasures are uncovered from the earth, so virtue appears from good deeds, and wisdom appears from a pure and peaceful mind. To walk safely through the maze of human life, one needs the light of wisdom and the guidance of virtue.

- Buddha

Zen at Home

Mediteren. Mindfullness. Flow. Zen. Het zijn allemaal prachtige spirituele woorden, maar als je iets rationeler bent ingesteld krijg je er al snel een beetje jeuk van. Of je hebt gewoon een drukke baan, kinderen die alle aandacht eisen en dan komt dat slappe gelul over esoterische zaken misschien een beetje onpraktisch over.

 

En toch denk ik dat het goed samengaat. Een leven vol met actie en wereldse zaken, met zo nu en dan een beetje spiritualiteit. Alles draait om balans. Neem nou mediteren. Ik vind het een prachtige tool om in korte tijd jezelf weer helemaal op te laden en in balans te komen. Ik ben zelf ook praktisch en rationeel, maar het gaat erom dat je de essentie snapt en die toepast.

 

De standaard meditatie oefeningen zijn niet zo aan mij besteed. Vaak vertellen ze dat je in een zen houding moet gaan zitten, je ogen dicht en je moet focussen op je ademhaling. Het zal prima werken hoor, maar het ziet er toch niet uit? En hoe praktisch is het? Je moet helemaal alleen zijn of naar een yogaklasje gaan om het te kunnen doen. En dat terwijl je het eigenlijk elk moment van de dag kan doen. Heel simpel.

 

Mediteren is niet meer dan je gedachten trainen. Dit kan je gestuurd doen, door bijvoorbeeld een bepaalde situatie voor te stellen en je gevoelens daarbij te peilen, of helemaal vrij waar je geest z'n speelkwartiertje heeft.

 

Het enige belangrijke wat je ervoor hoeft te doen is je zintuigen zoveel mogelijk afsluiten voor prikkels. En daarvoor hoef je niet in een donkere kamer te gaan zitten met de deur op slot, maar simpelweg even helemaal stoppen met wat je aan het doen bent. Of beter nog, even nog niet beginnen.

 

Stel je wilt gaan TV kijken. Ga zitten en in plaats van de afstandbediening te pakken doe je even helemaal niets. Er is geen muziek aan, je gezichtsveld blijft hetzelfde en je wordt niet op een andere manier gestoord. Als je het voor elkaar krijgt om echt helemaal niets te doen, ben na na een minuut of 2 al aan het mediteren. En na 5 minuten houd je op en zet je de TV aan.

 

Of je zit in de trein en je leest een boek. Als je een pagina hebt gelezen en hem wil omslaan, wacht daar dan een minuut mee, en staar even in het niets. Na een minuutje ben je al aan het mediteren. Meer dan dat is het niet.

 

Je kan het ook 's ochtends doen als je opstaat. Een bijkomend voordeel is dat er nog geen drukte in je hoofd is. Ga niet meteen douchen als je wakker wordt, maar ga eens 5 minuten op de rand van je bed zitten. Dan zou ik wel je ogen openhouden, anders is de kans groot dat je weer in slaap valt.

 

We zijn zo gewend om steeds een doel in ons hoofd te hebben. Vaak iets wat je binnen de komende tien minuten wilt doen. Daarmee zet je je hersenen steeds actief aan het werk. De enige rust die ze krijgen is als je slaapt. Als je het voor elkaar krijgt om elke dag 1 of 2 keer te mediteren, krijgt je geest veel meer ruimte om te ontspannen. Je keert weer terug op aarde, even helemaal terug in het nu. Zonder jeuk, als het goed is.

 

 

 

 

Zeuren

Mensen zeuren zo veel.

Het lijkt wel of ze het leuk vinden, en blij zijn als ze weer wat hebben gevonden dat ze niet aanstaat. Dan is er tenminste weer wat te praten. Vaak beginnen ze dan met: ‘Ik zei nog zo….’, ‘Ik vind dat hij...’ of ‘Hoe durven ze mijn….’

Er is altijd wel iets dat niet goed is. Zelfs als alles goed is, dan is er wel het gemis van foute dingen om over te zeuren. Of ze waarschuwen alvast voor morgen. Dat het altijd toch weer fout gaat.

Het glas is halfvol, of halfleeg.

Mensen vergelijken zichzelf graag met anderen. Zeker die ander die het beter lijkt te hebben. Want dat is immers oneerlijk. Ze vergelijken alleen datgene wat zij minder hebben, en de ander beter. Niet andersom. En ze gaan al helemaal voorbij aan al die anderen die het minder hebben. Mensen houden zichzelf graag voor de gek, omdat ze nu eenmaal nooit genoeg hebben.

Wat zou het toch mooi zijn als.....

Mensen lachen zoveel.

Het lijkt wel of ze het leuk vinden.

Haast

“Mensen zijn druk bezig tijd te verspillen door hem te willen besparen”

Iedereen heeft tegenwoordig haast. Ik merk het vooral tijdens de avondspits. Mensen hebben net hun laatste stukje werk afgeraffeld en proberen daarna zo snel mogelijk naar huis te komen. En met z’n allen maar wachten in de file, voor de kassa of voor het stoplicht. Maar haast hebben kan natuurlijk op alle momenten van de dag. Mensen willen zo min mogelijk tijd verliezen met dingen die ze onbelangrijk vinden, om maar maximaal te kunnen genieten van de quality time die ze voor ogen hebben.

Tijd verliezen? Tijd verliezen kan helemaal niet. Een seconde is voor iedereen gelijk, en duurt voor elk moment even lang. Natuurlijk is de tijd die je spendeert aan wachten minder leuk dan de tijd die je spendeert met vrienden. Maar dat maakt nog niet dat je de tijd verliest. Je wilt deze tijd zo kort mogelijk maken, dat is heel begrijpelijk. Maar wachten is nu eenmaal een vast onderdeel van vrijwel alle processen die er bestaan.

Het gaat fout omdat mensen eigenlijk pas tevreden zijn als ze helemaal niet hoefden te wachten. Als ze helemaal geen tijd zouden verliezen. Maar dat kan niet. Je kan alleen de tijd verkorten, door bijvoorbeeld snel te rijden of door voor te dringen. Anders gezegd: door meer haast te tonen. Maar helemaal niet wachten lukt niet. Dus je kan je wel haasten, maar het is toch nooit genoeg.

Ik denk zelfs dat haasten slecht voor je is. Je vreet je van binnen op door allerlei onbenullige dingen. De ene rij bij de kassa gaat veel sneller (natuurlijk niet je eigen rij), je vervloekt de stoplichten die allemaal tegen je werken en de politie staat altijd precies op het verkeerde moment te flitsen. En ben je dan eenmaal in je quality time beland, moet je eerst nog een poos afkoelen om je frustratie kwijt te raken.

Heeft haast hebben echt zoveel zin? Vraag je eens af of de kleine tijdwinst die je boekt je de extra frustratie waard is. Ik denk van niet. Als je accepteert dat je altijd een deel van je tijd kwijt bent met minder belangrijke zaken, zorg je in elk geval voor innerlijke rust. Bovendien maakt deze tijd ook weer dat je de tijd die je kan spenderen aan leuke dingen beter waardeert. En hoe meer je het haasten kan uitbannen, hoe meer het wachten zelf ook iets wordt wat je kan waarderen.

Water=Mens=Natuur

Water dat uit een bron ontspringt, zoekt steeds de makkelijkste weg naar beneden. De weg van de minste weerstand. De hele natuur zit zo in elkaar, zo is iedereen verteld in de natuurkundelessen op school. De mens, als onderdeel van de natuur, zit ook zo in elkaar, alleen is hier het probleem dat de makkelijkste weg niet altijd gevonden wordt. Dat men uitkomt op een punt waar helemaal niemand wil zijn.

Intelligentie is een belangrijke reden waarom de mens verworden is tot wie we nu zijn. Het uitvinden van het wiel, maken van vuur, het kunnen tegengaan van ziektes, allemaal maakten ze het de mens makkelijker. Mensen hebben de kwaliteit om moeilijke dingen te kunnen begrijpen, waarna ze deze moeilijke dingen makkelijker kunnen maken. Wat mensen niet kunnen, is een oplossing vinden voor onverenigbare dingen. Een muur tegelijkertijd blauw en rood laten zijn lukt simpelweg niet.

Het probleem met mensen is dat ze meestal denken dat zij dit wel kunnen, met alle gevolgen van dien. De muur wordt niet blauw of rood, maar paars. Een ander probleem is dat mensen moedwillig een oplossing aandragen die wel voor hunzelf goed uitpakt, maar niet voor de rest van de groep. Het gevolg is dat niet de makkelijkste weg naar beneden wordt gevonden, maar de weg van de grootste schreeuwer. Of van degene met het meeste geld of macht.

Ik vergelijk hier de menselijke wereld met een bergstroompje. Iedereen zal zeggen dat de menselijke wereld onnoemelijk veel ingewikkelder is. Maar dat is het niet. De mens is alleen veel intelligenter. Maar niet meer dan dat.

Self-improvement

Soms lees ik een blog waar ik het meer dan 100% mee eens ben, en die zeker niet beter kan verwoorden (misschien wel korter ;-). Vandaar een rechtstreekse copy-paste van de nieuwste post van Leo Babauta van Zenhabits...

One of the driving forces of my life for many years was the need to improve myself. It’s one of the driving forces for people who read my work as well.

It’s an incredibly pervasive urge: we are always trying to improve, and if we’re not, that’s something we should improve.

It’s everywhere. Where does this urge come from? It’s embedded in our culture — in the U.S. from Benjamin Franklin to the early entrepreneurial titans, everyone is trying to better themselves. It goes deeper, to ancient Western ideals of the perfect well-rounded person. But it flourished in the 20th century, from Dale Carnegie and Napoleon Hill to Stephen Covey. And now it’s in full bloom, with blogs. And yes, I’m part of this movement.

So what’s the problem? You could say it’s great that people are constantly trying to improve themselves, but where does it end? When is anyone ever content with who they are? We are taught that we are not good enough yet, that we must improve, and so … we always feel a little inadequate.

This is true no matter how much you’ve accomplished. You might have achieved a thousand goals, but do you have defined abs? Are your boobs big and bouncy? Do you have perfect skin? Have you read every classic in literature? Do you know fine wines, fine art, and every great musician from classical to jazz to punk to rock? Do you have success as an entrepreneur, as a writer? Can you speak several languages, and have you traveled the world? Do you own fewer than 100 things, or a small house? Are you a fast runner, and have you run a 100 miler? Can you Crossfit, or lift 1,000 pounds in the Big Three lifts? Do you have the perfect home, and can you cook gourmet meals? Are you the perfect parent, or have perfect work-life balance? Can you do yoga, meditate, juggle and do magic? Do you brew the perfect cup of coffee, or tea, or beer? Can you recite Shelly, Shakespeare, Homer? Are you good at picking up women, are you the perfect friend, the perfect lover, a romantic husband, a wife who meets her husband’s needs, a master craftsman, a hacker and a programmer, a knitter or sewer, a home-repair expert, knowledgeable in investing and real estate, do you know the perfect system for goals and use the perfect to-do software, is your phone as nice as his, or your bag as nice as hers, do you have cute boots or a manly shave? Are you debt free, or car free or gluten free? Do you give to charity or volunteer at shelters or build schools for Africa? Is your TV as large as mine, or your penis?

Are you adequate? Are you confident of that?

We are never adequate, never perfect, never self-confident, never good enough, never comfortable with ourselves, never satisfied, never there, never content.

And it becomes the reason we buy self-help products, fitness products, gadgets to make us cooler, nicer clothes, nicer cars and homes, nicer bags and boots, plastic surgery and drugs, courses and classes and coaches and retreats. It will never stop, because we will never be good enough.

We must improve. We must read every self-improvement book. When we read a blog, we must try that method, because it will make us better. When we read someone else’s account of his achievements, his goal system, his entrepreneurial lifestyle, her yoga routine, her journaling method, her reading list, we must try it. We will always read what others are doing, in case it will help us get better. We will always try what others are doing, try every diet and every system, because it helped them get better, so maybe it will help us too. Soon, we will find the ultimate solutions, soon we will get there. No, that hasn’t happened yet, but maybe this year will be the year.

Maybe 2012 will be the year we reach perfection.

Or maybe it will never stop, until we die, and that’s a part of life — life is a constant striving for improvement, and we’d hate to ever stop wanting to improve, because that means we’re dead, right? Even if that means that as we die, we wonder if we could have been better, and our last thought is, “Am I adequate as a person?” Even if that means we are never happy with ourselves, at least we are striving to be happy with ourselves, right?

What if instead, we learned to be happy with ourselves?

What would happen?

Would we stop striving to improve? Would that be horrible, if we were just content and didn’t need to better ourselves every minute of every week? Would we be lazy slobs, or would we instead be happy, and in being happy do things that make us happy rather than make us better? And in being happy, perhaps we would show others how to be happy? And crazy as it might sound, maybe we’d start a little mini-revolution of happiness, so that people wouldn’t feel so inadequate, or need to spend every dime on products, or spend all their time on self-improvement.

A revolution of contentment.

Think of how this might simplify your life. Think of how many self-improvement books you read, or listen to in the car. Think of how many products you buy to make yourself better. Think of how many things you read online, in the hopes of being better. Think of how many things you do because you feel inadequate. Think of how much time this would free up, how much mental energy.

Realize that you are already perfect. You are there. You can breathe a sigh of relief.

The urge to improve yourself will come up again. Watch it, like a funny little clown trying to tease your soul, but don’t let your soul feel worse for the teasing. Don’t let yourself react to this little clown, nor feel the pain of his attack. Let him do his dance, say his funny things, and then go away.

Quash the urge to improve, to be better. It only makes you feel inadequate.

And then explore the world of contentment. It’s a place of wonderment.

‘Contentment is the greatest treasure.’ ~Lao Tzu

Parkje

Ik ga regelmatig met de metro naar mijn werk. De metrohalte is ongeveer 5 minuten lopen van mijn huis. Meestal loop ik dan zo snel mogelijk richting de ondergrondse. In nog slaperige gedachten verzonken en met een coffee on the go in mijn hand. Ik ben niet zo’n ochtendmens.

Langs de route zijn vooral grote, grijze gebouwen en druk autoverkeer. Er ligt ook een klein parkje aan de route. Het is niet veel. Een paar struiken, wat kleine boompjes, enkele bankjes om op te zitten en een waterstroompje. Maar toch, het is een parkje. Het is het enige groen dat ik tegenkom op weg naar mijn werk.

Het parkje heeft één ingang en één uitgang. Ik kan ’s ochtends door het parkje lopen, maar  dat betekent een kleine omweg. Het duurt dan ongeveer een minuut langer voor ik bij de metrohalte ben. Ik kan daardoor net de metro missen, moeten wachten op de volgende en daardoor later op mijn werk zijn. Nóg later vaak.

Daar staat tegenover dat ik, door het parkje lopend, kan genieten van de kleine vreugdes die de dag te bieden heeft. Het geeft me al meteen een goed gevoel op de vroege morgen. Ik ruik de frisse geur van bloemetjes, hoor zachtjes het geluid van stromend water, en zie vogeltjes rondvliegen. Het zijn hele kleine dingen, maar ik merk onbewust dat ik er blijer van wordt. Dat ik weer weet waarvoor ik het allemaal doe.

Ik loop niet elke ochtend door het parkje. Soms vergeet ik het, soms staat mijn hoofd er helemaal niet naar. Maar juist die vrijheid maakt het misschien wel allemaal zo mooi in het leven...