Druk

“Being in a hurry means you want to be busy with other things” (Robert Pirsig)

Ik vind het een grappig woord. Druk. Iedereen heeft het, weinigen willen het. Het betekent letterlijk dat je ergens kracht van ondervindt. Je hebt ergens last van. Je moet iets doen, en wanneer dat klaar is, is Druk weer weg. Althans, in theorie zou het zo moeten.

In de praktijk is de moet/wil lijst oneindig lang, en daardoor blijft Druk altijd bij je. Gezellig hoor.

Maar lees nu nog eens de quote bovenaan van Robert Pirsig. Druk komt alleen maar kijken als er iets is dat je liever wilt doen.

Als je datgene wat je liever wilt doen, nu gewoon eens doet?

En jezelf een beetje traint door 1 ding tegelijk te willen, en te beseffen dat zaken als files en andere personen nu eenmaal tijd kosten?

Dan is Druk er niet meer bij. Misschien niet zo gezellig, maar wel zo leuk.

New Yorkers Care

New York Cares is een populaire vrijwilligersorganisatie. Ze bedienen 1.200 non-profits, 53.000 mensen helpen per jaar zo’n 40.000 anderen. En het groeit als kool. Om je aan te melden als vrijwilliger moet je een oriëntatiesessie bijwonen van een uur. Elke dag wordt zo’n sessie gehouden, voor maximaal 400 mensen. Deze sessies zitten weken vantevoren volgeboekt. Vrijwilligerswerk in New York is één grote hit.

Er zijn twee belangrijke pijlers voor dit succes. De eerste is dat ze vrijwilligerswerk in alle soorten en maten bieden, zodat de vrijwilliger kan bijdragen op de manier die hem of haar het beste uitkomt. Je bent verder niet gebonden aan een project als je je daarvoor opgeeft. Flexibiliteit dus en maatwerk voor degene die de toegevoegde waarde levert. Het systeem zit echt goed in elkaar.

Ten tweede zijn er in New York heel veel mensen die vrijwilligerswerk willen doen. Ergens is dat wel apart, omdat New York bekend staat als een keiharde zakenstad waar mensen zich over de kop werken, zowel zakelijk als privé, om het veeleisende leeftempo hier vol te kunnen houden. De ‘leefsnelheid’ ligt hier nu eenmaal enorm hoog.

Maar de truc is dat juist de moordende concurrentie op de arbeidsmarkt ervoor zorgt dat vrijwilligerswerk zo populair is. Bedrijven weten het zeer te waarderen als iemand zijn vrije tijd nuttig besteed door ouderen te verzorgen, asielhonden uit te laten of een gemeentepark te onderhouden. New York Cares speelt hier handig op door officiële certificaten uit te geven voor het aantal en de soorten ‘geleverde diensten’ aan de gemeenschap. Het is een belangrijke cv-tool geworden voor het over-ambitieuze werkvolk in de financiële hoofdstad van de wereld.

Kijk, als je het zo bekijkt is het allemaal best logisch toch?

Er komt hierdoor wel een dilemma bij me bovendrijven. Ik zet vraagtekens bij de drijfveren van (een deel van) de vrijwilligers, omdat deze niet authentiek lijken te zijn maar gedreven door afgeleide doelen. Doelen die, over de boeg genomen, er misschien juist voor hebben gezorgd dat mensen van dit soort vrijwilligersorganisaties afhankelijk zijn geworden, omdat ze niet meer meekunnen in deze agressieve prestatiemaatschappij.

Is het dan goed om te helpen? Of maak je het systeem dan alleen maar erger?

 

 

 

 

Discriminatie

Ik wil zoveel mogelijk dingen in mijn leven meemaken. Sommige daarvan zijn heel moeilijk. Hoe het is om een vrouw te zijn bijvoorbeeld. Een andere ervaring is gediscrimineerd worden. Ik ben blank, man, volwassen, van westerse afkomst en mijn lichaam functioneert zoals het zou moeten. Daarmee zit ik zo’n beetje in de meest niet-gediscrimineerde groep die er bestaat en zou normaliter genoeg moeten zijn om nooit gediscrimineerd te worden. Toch is het me laatst gelukt.

Ik moest er wel wat voor doen. Namelijk in Amerika gaan wonen en werken. Daardoor viel ik plots in de categorie buitenlander, en die worden nog wel eens gediscrimineerd zoals je weet. Ik dus ook.

In mijn geval werd er niet vreemd naar me gekeken, ik ben niet geschopt of geslagen, ik hoefde niet in aparte ruimtes te zitten en zolang ik maar betaalde mocht ik alles kopen dat ik wilde. Ik werd vooral gediscrimineerd op het niet Amerikaan zijn. Bij financiele instellingen en instanties van de overheid bleef plotseling de deur dicht, waar ze wel gewoon open bleven voor Amerikanen. Sommige Amerikanen en Amerikaanse bedrijven denken werkelijk dat de wereld uit 1 land bestaat. Hun land. Ik kwam daar duidelijk niet vandaan en dus werd ik achtergesteld bij mensen die wel uit hun wereld kwamen.

Het gaat me niet om het benoemen van de incidenten, of het belachelijk maken van de Amerikaanse kortzichtigheid. Wat ik vooral heb onthouden was het vreemde gevoel niet als een gelijke te worden behandeld. Waarom? Ik was buitenlander. Dat was genoeg. En dat voelde vrij stom. Machteloos.

Oneerlijk is niet eens het juiste woord. Ik ging er voor het gemak vanuit dat de democratische wereld de zaken redelijk goed voor elkaar had. Geen compleet onlogische of scheve verhoudingen. Misschien juist omdat ik altijd tot die grote middengroep behoorde. Maar ook in een democratisch land gelden dus regels die niemand je met droge ogen uit kan leggen. Behalve die dame achter de balie dan. Hoewel ze eigenlijk alleen zei dat het nu eenmaal zo ging.

Achteraf (een redelijke poos later) vond ik een erg waardevolle ervaring. Ik gun het eigenlijk iedereen, vooral mensen zoals ik. Uit die grote, sterke groep die nog nooit is gediscrimineerd. Ik ben ervan overtuigd dat door een beetje extra discriminatie het uiteindeiljk minder zal worden.

 

Conflicten

Het lijkt wel of de laatste jaren de conflicten in de wereld zich opstapelen. Zowel op globaal als op lokaal niveau. De meningen liggen steeds verder uit elkaar en de bereidheid tot toenadering tot de ander is vaak klein. Ik vraag me af hoe dat komt.

De wereld globaliseert en individualiseert. Bij globalisering denk ik aan meer en sneller informatie, meer kennis, kleinere afstanden. De wereld letterlijk binnen handbereik. Individualisering zie ik als meer keuzevrijheid, vooral als gevolg van toegenomen welvaart. Deze krachten werken samen in de zin dat globalisering individualisering stimuleert.

Doordat de wereld globaliseert vind er meer vermenging tussen mensen plaats, zowel fysiek als digitaal. Het algemene beeld raakt meer gedifferentieerd, er zijn simpelweg veel meer mogelijkheden. Sterke sociale groepen zoals kerk en familie hebben de laatste decennia veel aan bindingskracht ingeboet. Door de toegenomen keuzevrijheid is het ook minder vanzelfsprekend geworden dat je zomaar doet wat anderen vertellen. Men wil meer zelf doen en er wordt al snel gedacht dat ze dat beter kunnen dan anderen. Daardoor ontstaat er een prestatiegolf waarin mensen succes relatief gaan bepalen. En in de top is het nu eemaal meer dringen dan aan de basis.

Een ander probleem is dat mensen hun verworvendheden als een recht gaan zien. Het is bijvoorbeeld al jaren normaal dat Nederlanders zowel op wintersport als op zomervakantie gaan. Het positieve went snel. Het negatieve zien vertrekken ook. De rest niet.

Er is dus meer om te kiezen, en minder bereidheid om te delen. Hoe rijker we worden, hoe asocialer lijkt het wel. Misschien is er weer eens een grote ramp nodig in deze wereld om ons gevoel van saamhorigheid te vergroten.

Eerste hulp bij Slechte Dagen

Soms loopt het even niet. Er is wat zand in de motor gelopen of je hebt even de wind tegen, geef er maar een naampje aan. Gewoon een shitdag.

Vaak heb ik ’s ochtends al een naar voorgevoel en gaat het vanaf daar bergafwaarts. Soms kan ik de reden direct aanwijzen, en soms is het een sluimerend gevoel dat ik niet goed kan plaatsen. Dit maakt ook niet uit, waar het om gaat is hoe je er mee om kan gaan. Bijgaand een aantal inzichten:

• Een slechte dag zit in je hoofd. Je beoordeelt je eigen acties negatief, je lichaam geeft als het ware signalen af dat het niet best is. Het is een soort waarschuwing. Behandel deze signalen ook als een waarschuwing! Net zoals je bijvoorbeeld zou doen bij autorijden (olie verversen), bij een werksituatie (deadline komt eraan) of bij een computerspelletje dat je speelt (je held heeft niet veel kracht meer).

• Geef aan jezelf toe dat je een slechte dag hebt. Deel het desgewenst ook met anderen. Niemand verwacht van je dat je alle dagen 100% bent. Het is wel handig dat je zelf en anderen weten wanneer je dat even niet bent. Daarbij lucht het vaak ook enorm op.

• Neem even gas terug. Zet je telefoon of computer even uit, schrap dingen uit je agenda,  geef je hoofd letterlijk de tijd en ruimte om zich te reorganiseren. Ga in elk geval niet forceren om de baaldag met geweld uit je systeem te bannen. Hierdoor gaan alleen maar meer dingen mis en wordt de slechte dag erger.

• Als de slechte dag komt door een knagend gevoel, zet dit gevoel dan in het centrum van je blikveld en maak het belangrijk. Maar er tijd voor. Zet het vervolgens in het juiste perspectief. Wat vind je echt belangrijk in je leven? Hoe scoort dit probleem hierbij?

• Als de slechte dag een slechte prestatie betreft die maar niet beter wil worden, stop dan met die activiteit en geef je energie aan een ander project, die de prestatie die je wilt leveren ondersteunt. Zo zei mijn voetbalcoach altijd als ik op een wedstrijddag geen pepernoot raakte, ik me tenminste 100% kon inzetten om voor het team te werken.

• Zoek actief naar dingen die wel goed gaan. Dit kunnen kleine dingen zijn. Het kan ook zijn dat je het positieve uit een negatieve situatie probeert te halen. Als het regent, ga dan naar binnen en prijs je dat je in een ruimte bent waar het droog is. Tel je zegeningen. Probeer iets te creëren, hoe klein ook, en wees trots op jezelf dat je ondanks alles dit toch nog voor elkaar krijgt. Elk toiletbezoek wordt zo een nieuwe prestatie. En als je daarom moet lachen, helpt ook dat je alleen maar verder!

Ditis30.nl

Ik kreeg een mailtje over de lancering van een nieuwe blog voor dertigers. Of zoals ze het zelf schrijven:

Een blog voor dertigers, door dertigers. Over dertig zijn, dertig worden, dertigersdilemma's en dertigers lifestyle.

Ik was meteen enthousiast. Zijn er meer mensen zoals ik die aanvoelen dat het zo niet langer kan? Dat er een nieuwe beweging op komst is die afstand neemt van al die (zelfopgelegde) torenhoge verwachtingen en de ratrace? Ik dacht dat de fluwelen revolutie tegen het kapitalisme en richting het geluk en de eenvoud eindelijk was ingezet. Meteen even kijken.

Het was toch wat anders.

Het blijkt een blog te zijn voor en door dertigers die nog middenin de race zitten, en er nog eens een schepje bovenop doen door een nieuw platform te creëren waar stoere verhalen kunnen worden gedeeld. Want een zichzelf respecterende dertiger moet toch op zijn minst grappig kunnen vertellen over hoe hij 100 ballen in de lucht kan houden.

Het dertigersdilemma is al in 2008 op een goede manier in een boek beschreven, het speelt dus al een stuk langer dan 5 jaar. Het gaat over de ongelimiteerde mogelijkheden van onze generatie, behalve de tijd waarin het moet gebeuren, met als gevolg topdrukte en keuzestress. Omdat we alleen het beste willen maar niet precies weten wat dat is. Of omdat we geen nee durven zeggen, want je wilde toch immers alles.

Ik wordt er eerlijk gezegd een beetje moe van. Dit dilemma speelt al zolang, ik had eerlijk gezegd verwacht dat we nu wel toe waren aan een nieuwe fase. En ik lees tussen de regels van de verschillende blogs nog steeds de spiegeldrang, de hoge eisen die men zichzelf stelt omdat ze niet willen onderdoen voor de ander. Het is het overlevingsinstinct van de dertiger, alleen de beste overleeft en de rest is verloren.

Het probleem met het blog vind ik dat het niet oplost. Het benoemt het probleem. Erger nog, het centraliseert het probleem en lijkt het een beetje op te hemelen. Dat je er toch eigenlijk niet bijhoort als je geen dertigersdilemma hebt. Ben je dan stiekem geen goedkeuring voor je gedrag aan het zoeken?

Ik had gehoopt dat de blog zou werken aan een oplossing voor het al lang bekende probleem. Een oplossing die dertigers van de prestatiedrang afhelpt. Die ze geluk, eenvoud en authenticiteit geeft. Die ons rustig maakt, bewust van het feit dat alles niet kan en dat de door jou ingeslagen weg één van de vele mogelijkheden is. En dat die wellicht minder goed is dan die van je buurman. Lekker belangrijk. Maar het is wel jóuw weg.

Hoe deze oplossing te vinden is voor iedereen anders. Sommige mensen vinden hem op de harde manier, als gevolg van burn-out, ontslag, scheidingen of andere ingrijpende gebeurtenissen. Anderen vinden de oplossing eenvoudiger, door te leren van verhalen en ervaringen van anderen en die zo hun mindset veranderen. De verhalen die op een dertigersblog worden verteld bijvoorbeeld.

Perfect Pictures

Vroeger had je nog van die fotocamera’s waar een filmrolletje inmoest. Er kon veel tijd zitten tussen het maken van de foto en het kunnen zien van het resultaat. Het hele rolletje van 24 of 36 foto’s moest vol, worden weggebracht om te worden ontwikkeld en pas daarna kon je zien hoe het, vaak lang geleden, eruit had gezien. Je kon er niets aan veranderen. Wel altijd een spannend moment.

Nu met digitale fotografie is het wel anders. Direct resultaat. En is het niet goed, meteen wissen en een nieuwe maken. En daarbij kan je de foto bewerken zodat iedere maker een professionele fotograaf lijkt en ieder persoon een model. Rode ogen, rimpels, hangbuik, alles kan worden geretoucheerd met de huidige software. Als laatste redmiddel kan je altijd voor de zwart-wit of sepia optie gaan. Tot uiteindelijk een werkelijk plaatje overblijft.

Het gevolg is dat de huidige beelden van mensen geen normale afspiegeling meer geven van de werkelijkheid. Alleen de beste momenten blijven bewaard, of het nu door meerdere pogingen of kunstmatige aanpassingen wordt bereikt. Veel modellen geven al toe dat er geen foto van hun in de bladen staat die niet is bewerkt. En dat zijn wel dezelfde plaatjes waar iedereen zich aan wil spiegelen.

Het probleem is dat je die beelden voor waar aan gaat nemen, en daarmee je wereldbeeld omhoog aanpast. Je neemt alleen met het beste genoegen, want anders doe je onder voor je omgeving. Althans, je doet onder voor de plaatjes die je van je omgeving ziet. Je gaat onrealistisch hoge eisen stellen, aan jezelf en aan de wereld. Die kunnen vaak niet worden waargemaakt met alle depressieve gevolgen van dien. Omdat intussen de wereld gewoon zichzelf blijft. En jijzelf ook.

Een beeld zegt meer dan 1000 woorden. Maar het beeld vertelt je nooit dat het maar een plaatje is en niet altijd de werkelijkheid.

Smile!

Haast

“Mensen zijn druk bezig tijd te verspillen door hem te willen besparen”

Iedereen heeft tegenwoordig haast. Ik merk het vooral tijdens de avondspits. Mensen hebben net hun laatste stukje werk afgeraffeld en proberen daarna zo snel mogelijk naar huis te komen. En met z’n allen maar wachten in de file, voor de kassa of voor het stoplicht. Maar haast hebben kan natuurlijk op alle momenten van de dag. Mensen willen zo min mogelijk tijd verliezen met dingen die ze onbelangrijk vinden, om maar maximaal te kunnen genieten van de quality time die ze voor ogen hebben.

Tijd verliezen? Tijd verliezen kan helemaal niet. Een seconde is voor iedereen gelijk, en duurt voor elk moment even lang. Natuurlijk is de tijd die je spendeert aan wachten minder leuk dan de tijd die je spendeert met vrienden. Maar dat maakt nog niet dat je de tijd verliest. Je wilt deze tijd zo kort mogelijk maken, dat is heel begrijpelijk. Maar wachten is nu eenmaal een vast onderdeel van vrijwel alle processen die er bestaan.

Het gaat fout omdat mensen eigenlijk pas tevreden zijn als ze helemaal niet hoefden te wachten. Als ze helemaal geen tijd zouden verliezen. Maar dat kan niet. Je kan alleen de tijd verkorten, door bijvoorbeeld snel te rijden of door voor te dringen. Anders gezegd: door meer haast te tonen. Maar helemaal niet wachten lukt niet. Dus je kan je wel haasten, maar het is toch nooit genoeg.

Ik denk zelfs dat haasten slecht voor je is. Je vreet je van binnen op door allerlei onbenullige dingen. De ene rij bij de kassa gaat veel sneller (natuurlijk niet je eigen rij), je vervloekt de stoplichten die allemaal tegen je werken en de politie staat altijd precies op het verkeerde moment te flitsen. En ben je dan eenmaal in je quality time beland, moet je eerst nog een poos afkoelen om je frustratie kwijt te raken.

Heeft haast hebben echt zoveel zin? Vraag je eens af of de kleine tijdwinst die je boekt je de extra frustratie waard is. Ik denk van niet. Als je accepteert dat je altijd een deel van je tijd kwijt bent met minder belangrijke zaken, zorg je in elk geval voor innerlijke rust. Bovendien maakt deze tijd ook weer dat je de tijd die je kan spenderen aan leuke dingen beter waardeert. En hoe meer je het haasten kan uitbannen, hoe meer het wachten zelf ook iets wordt wat je kan waarderen.

Geniet van het niet

Toen ik klein was, wilde ik piloot worden. Een week later wilde ik brandweerman worden. Iets later profvoetballer, en nog wat later directeur. Ik wilde ook kunnen kunnen vliegen, gedachten kunnen lezen en twee personen op hetzelfde moment zijn.
Die laatste zaken zijn misschien lastig te realiseren, maar in de huidige tijd kan een mens vrijwel alles bereiken wat hij wil. De mogelijkheden zijn eindeloos, en kiezen (of beter gezegd: nee zeggen) is het grote probleem. Want je leeft immers maar 1 keer en je wilt alles meemaken.

De mensen die alles willen meemaken maken twee grote denkfouten.

De eerste is dat mensen die alles willen meemaken nooit denken aan bijvoorbeeld pijn, mislukking of sterfgevallen als ervaring. Er wordt vrijwel alleen aan leuke dingen gedacht. En daarbij willen ze ook meteen resultaat. Want de volgende leuke dingen staan alweer te trappelen. Vaak is het onmogelijk om de leuke dingen mee te maken zonder een (lang) proces van voorbereiding, of zonder teleurstellingen en andere minder leuke momenten. Investeren noemen ze dat.

De tweede denkfout is het simpele feit dat alles niet kan. Je kan wel alles willen, maar niet alles kunnen. Een cirkel kan niet vierkant zijn. Tegelijk rood en blauw als lievelingskleur hebben kan niet. Maar zo werkt ons brein niet. Wij kijken naar onze omgeving, en denken bij alles wat boven ons eigen niveau staat: Dat wil ik ook! We willen ons steeds matchen aan de persoon (of die specifieke kwaliteiten van die persoon) die iets beter kan dan wijzelf. Niet begrijpend dat de ene kwaliteit in contrast staat met de andere. En via TV, internet en in de omgang met anderen worden er elke dag weer personen of eigenschappen van personen op ons afgevuurd waarmee we ons vergelijken. En elke dag willen we weer meer.

Weet je wat wel kan? Iets niet kunnen. Iets niet willen.

Geniet van het niet!

Goede voornemens

Rond deze tijd van het jaar regent het weer goede voornemens. Het valt me op dat er een groot verschil bestaat tussen de goede voornemens die mensen elkaar wensen en de goede voornemens die mensen zich persoonlijk wensen. Zoek de verschillen:

Naar anderen:

- Een gezond en voorspoedig 2012!!

Persoonlijk:

- Afvallen
- Minder drinken/ stoppen met roken
- Meer sporten
- Minder werken/ minder over me heen laten lopen/ nu echt gaan voor die promotie
- Meer tijd voor gezin
- Etc.

Grappig toch? Waarom wensen we elkaar vooral gezondheid en voorspoed, terwijl we voor onszelf plotseling allerlei ambitieuze verbeterpunten op gaan sommen?

Ik ken weinig mensen die ‘gezond blijven’ als persoonlijk doel stellen. Alsof het te makkelijk is, te soft ofzo. Het is voor veel mensen geen doel, maar het instandhouden van de status quo. De enige mensen die dit wel tot doel stellen zijn de mensen die problemen hebben (gehad) met hun gezondheid. Pas dan sta je er bij stil hoe belangrijk het is. Als noodzakelijke voorwaarde voor het vervullen van al die belangrijke voornemens.

Ik ken ook weinig mensen die ‘voorspoed’ als persoonlijk doel stellen. Tenminste, de doelen zijn meestal een stuk gedetailleerder dan alleen maar de wens dat het goed gaat. Men interpreteert goed gaan als het bereiken van een paar van tevoren vastgestelde doelen. Maar hoe zit het dan als men vooruitgang boekt die niet gepland is? Ziet men dan dat het vooruitgang is, of kijkt men hier overheen?

Het lijkt een goed idee om strakke doelen te stellen. Dat maakt het makkelijker om te focussen en zorgt voor minder afleiding. Maar het werkt ook beperkend. Je neemt geen genoegen meer met gewone zaken zoals gezondheid en algemene zaken zoals voorspoed, en je gaat onverwachte dingen minder snel als positief waarderen.

Ik wens iedereen het allerbeste toe. Of dat nu gewone, algemene zaken zijn of specifieke.

Self-improvement

Soms lees ik een blog waar ik het meer dan 100% mee eens ben, en die zeker niet beter kan verwoorden (misschien wel korter ;-). Vandaar een rechtstreekse copy-paste van de nieuwste post van Leo Babauta van Zenhabits...

One of the driving forces of my life for many years was the need to improve myself. It’s one of the driving forces for people who read my work as well.

It’s an incredibly pervasive urge: we are always trying to improve, and if we’re not, that’s something we should improve.

It’s everywhere. Where does this urge come from? It’s embedded in our culture — in the U.S. from Benjamin Franklin to the early entrepreneurial titans, everyone is trying to better themselves. It goes deeper, to ancient Western ideals of the perfect well-rounded person. But it flourished in the 20th century, from Dale Carnegie and Napoleon Hill to Stephen Covey. And now it’s in full bloom, with blogs. And yes, I’m part of this movement.

So what’s the problem? You could say it’s great that people are constantly trying to improve themselves, but where does it end? When is anyone ever content with who they are? We are taught that we are not good enough yet, that we must improve, and so … we always feel a little inadequate.

This is true no matter how much you’ve accomplished. You might have achieved a thousand goals, but do you have defined abs? Are your boobs big and bouncy? Do you have perfect skin? Have you read every classic in literature? Do you know fine wines, fine art, and every great musician from classical to jazz to punk to rock? Do you have success as an entrepreneur, as a writer? Can you speak several languages, and have you traveled the world? Do you own fewer than 100 things, or a small house? Are you a fast runner, and have you run a 100 miler? Can you Crossfit, or lift 1,000 pounds in the Big Three lifts? Do you have the perfect home, and can you cook gourmet meals? Are you the perfect parent, or have perfect work-life balance? Can you do yoga, meditate, juggle and do magic? Do you brew the perfect cup of coffee, or tea, or beer? Can you recite Shelly, Shakespeare, Homer? Are you good at picking up women, are you the perfect friend, the perfect lover, a romantic husband, a wife who meets her husband’s needs, a master craftsman, a hacker and a programmer, a knitter or sewer, a home-repair expert, knowledgeable in investing and real estate, do you know the perfect system for goals and use the perfect to-do software, is your phone as nice as his, or your bag as nice as hers, do you have cute boots or a manly shave? Are you debt free, or car free or gluten free? Do you give to charity or volunteer at shelters or build schools for Africa? Is your TV as large as mine, or your penis?

Are you adequate? Are you confident of that?

We are never adequate, never perfect, never self-confident, never good enough, never comfortable with ourselves, never satisfied, never there, never content.

And it becomes the reason we buy self-help products, fitness products, gadgets to make us cooler, nicer clothes, nicer cars and homes, nicer bags and boots, plastic surgery and drugs, courses and classes and coaches and retreats. It will never stop, because we will never be good enough.

We must improve. We must read every self-improvement book. When we read a blog, we must try that method, because it will make us better. When we read someone else’s account of his achievements, his goal system, his entrepreneurial lifestyle, her yoga routine, her journaling method, her reading list, we must try it. We will always read what others are doing, in case it will help us get better. We will always try what others are doing, try every diet and every system, because it helped them get better, so maybe it will help us too. Soon, we will find the ultimate solutions, soon we will get there. No, that hasn’t happened yet, but maybe this year will be the year.

Maybe 2012 will be the year we reach perfection.

Or maybe it will never stop, until we die, and that’s a part of life — life is a constant striving for improvement, and we’d hate to ever stop wanting to improve, because that means we’re dead, right? Even if that means that as we die, we wonder if we could have been better, and our last thought is, “Am I adequate as a person?” Even if that means we are never happy with ourselves, at least we are striving to be happy with ourselves, right?

What if instead, we learned to be happy with ourselves?

What would happen?

Would we stop striving to improve? Would that be horrible, if we were just content and didn’t need to better ourselves every minute of every week? Would we be lazy slobs, or would we instead be happy, and in being happy do things that make us happy rather than make us better? And in being happy, perhaps we would show others how to be happy? And crazy as it might sound, maybe we’d start a little mini-revolution of happiness, so that people wouldn’t feel so inadequate, or need to spend every dime on products, or spend all their time on self-improvement.

A revolution of contentment.

Think of how this might simplify your life. Think of how many self-improvement books you read, or listen to in the car. Think of how many products you buy to make yourself better. Think of how many things you read online, in the hopes of being better. Think of how many things you do because you feel inadequate. Think of how much time this would free up, how much mental energy.

Realize that you are already perfect. You are there. You can breathe a sigh of relief.

The urge to improve yourself will come up again. Watch it, like a funny little clown trying to tease your soul, but don’t let your soul feel worse for the teasing. Don’t let yourself react to this little clown, nor feel the pain of his attack. Let him do his dance, say his funny things, and then go away.

Quash the urge to improve, to be better. It only makes you feel inadequate.

And then explore the world of contentment. It’s a place of wonderment.

‘Contentment is the greatest treasure.’ ~Lao Tzu

Leven.

Op het eerste gezicht een heel onschuldig woord. Het lijkt zo simpel, maar de meeste mensen hebben het er maar flink moeilijk mee. Het is maar één woord, maar brengt voor ieder persoon een hele bibliotheek voort aan activiteiten, herinneringen, keuzes, wensen, daden en andere feiten. Het is persoonlijk, maar ook tegelijk zo universeel. Elke dag doe je mee in het immense circus dat leven heet. Door op te staan, naar school te gaan, de krant te lezen, stress te hebben, het journaal kijken, over je werk praten, bellen, nadenken of boodschappen doen. Of je nu wilt of niet. Het leven van onszelf, van alles en iedereen om ons heen, van de hele wereld is zó veelomvattend, dat het onmogelijk lijkt om het in één woord te vatten. En toch is het niets meer dan simpelweg leven. Niets minder ook trouwens.

We willen zoveel. We vinden zoveel. We zijn met ontzettend veel dingen bezig, of het nu in het verleden, heden of toekomst speelt. En vaak met meerdere dingen tegelijk. Verschillende taken worden in één activiteit gepropt; door bijvoorbeeld tijdens het autorijden te bellen terwijl je intussen over hele andere zaken nadenkt. Iedereen gooit zijn dagelijkse leven vol, en alles is belangrijk. Natuurlijk zijn er zaken belangrijker dan andere, maar in de waan van de dag wordt maar al te vaak het onderscheid verloren.

Waarom doet iedereen toch al die moeite? Wat wil men eigenlijk bereiken? Een promotie, een hoog cijfer, goede vooruitzichten, nog betere vooruitzichten, geluk, een voldaan gevoel aan het einde van de dag, een knuffel van een geliefde, geld, meer geld, macht of status? Iedereen zal hieraan een andere invulling geven, en deze invulling zal ook veranderen gedurende de tijd. Het gaat me erom dat vrijwel iedereen iets wil. En dat maakt het leven tot een soort jacht, een stressvolle bezigheid die nooit lijkt te eindigen. Omdat meer nooit genoeg is.

De westerse wereld hoeft zich niet vaak bezig te houden met de basisbehoeften. In leven blijven, veilig zijn of een thuis hebben wordt als vanzelfsprekend gezien. Het gaat meer om liefde, erkenning en zelf-ontplooing. En wellicht nog verder. En de mogelijkheden zijn onbegrenst. In een wereld die alsmaar groter lijkt te worden door globalisering en de wegvallende restricties van geld en afstand, moet er vervolgens in de jacht naar een succesvol leven worden gekozen tussen steeds meer alternatieven. En de tijd lijkt te dringen. We zijn zo gewend geraakt aan meer, dat het moeilijk is te accepteren dat kiezen leidt tot het uitsluiten van alle andere mogelijkheden. Heel gewoon om alles te willen, toch?

Alles kan niet. En je weet vantevoren niet waar iets zal gaan eindigen. En hoewel het volgen van de grote massa (maar dan net iets beter) een veilige haven lijkt voor onzekere mensen, moeten je wensen, keuzes en denkbeelden uiteindelijk stroken met je eigen innerlijk. Niet te verwarren met het beeld dat anderen van je hebben, of van je willen hebben. Mensen doen dingen die ze eigenlijk niet willen, het zijn vaak afgeleides van wat ze echt willen. En in de haast tot een succesvol leven, wordt de werkelijke boodschap gemist. Of wordt het knagende gevoel voor lief genomen.

Ik nodig je uit om te leven. Maar dan op een andere manier zoals je gewend bent. Door te stoppen met rennen, oordelen en willen. Door de tijd te nemen om na te gaan wat je echt wilt, wat je belangrijk vindt, waar je gelukkig van wordt. Door onafhankelijk van anderen naar jezelf te kijken, wie je wilt zijn en waarom. Ik nodig je uit om tot rust met jezelf te komen. Dat kan elke dag, stukje bij beetje. Bijvoorbeeld door deze blog te lezen. Deze blog te leven.

Toeterende auto's

Door een gelukje in mijn werksituatie mag ik in een mooie auto rondrijden, een sportieve cabriolet. Ik geef niet zoveel om auto’s, maar ik kijk een gegeven paard niet in de bek, ook niet als het een mooie ijzeren koe is. Voor mijzelf verandert er niet zoveel of ik nu in mijn auto ben of niet, maar dit lijkt niet voor mijn medeweggebruikers te gelden.

Wat is het geval? Het komt regelmatig voor dat wanneer ik voor een stoplicht sta, de auto achter me begint te toeteren zodra het licht op groen springt. Ik heb nog geen kans gehad om op het gaspedaal te drukken, of de laatste mensen lopen nog het zebrapad over, maar volgens de auto achter me duur ik duidelijk veel te lang. Ik verbeeld me weleens dat ze zelfs eerder toeteren dan het licht op groen springt, hoe krijgen ze het voor elkaar.

Waarom doen ze dat toch? Het overkwam me nooit als ik in een andere auto reed. Na lang peinzen vind ik het volgende nog enigzins verklaarbaar. De mensen lijken te zeggen: “Jij met je snelle auto, schiet eens op, je kan niet eens snel optrekken”. Het komt op me over als een soort jaloezie, of een teken dat ze me hun wil willen opleggen. Als een soort compensatie voor het feit dat ze een minder mooie auto hebben.

Compensatiegedrag. Ik vind het maar raar. Veel mensen schijnen er hier last van te hebben. Het lijkt alsof ze niet tevreden zijn met zichzelf, en onbewust frustratiegevoelens krijgen als ze iets zien bij een ander dat ze graag zelf zouden willen hebben. Waarom letten mensen vooral op wat ze niet hebben? En waarom kijken mensen uberhaupt naar anderen om te bepalen of ze tevreden met zichzelf zijn?

Ik stel de vragen niet omdat ik er geen antwoord op weet te verzinnen. Ik probeer alleen maar duidelijk te maken dat tevredenheid met jezelf van binnenuit moet komen. Jaloezie is geen vreemd verschijnsel, maar ik ben het er niet mee eens. Elke persoon heeft een mix van goede en mindere kanten, en het heeft geen zin om alleen maar te focussen op de goede kanten van anderen. Net zo min het zin heeft om zelf helemaal perfect te willen zijn.

Tuurlijk, je proberen te verbeteren is iets dat je niet moet tegenhouden. Ambitie is gezond, zolang je ook hierin maar je balans weet te vinden. Maar veel zaken die compensatiegedrag veroorzaken kan je niet veranderen, zoals geslacht, lengte, haarkleur of achtergrond. Op korte termijn zelfs je auto niet, behalve als je op weg bent naar de dealer.

Het is heel wat om je mindere punten onder ogen te zien, en om ze tenslotte te accepteren. Waarschijnlijk vind je deze punten ook erg belangrijk, omdat het niet voor niets compensatiegedrag oproept. Maar het leven is te mooi om je te laten leiden door frustraties over je wat je niet hebt of niet kan. Je zal zien dat je zonnige zijde nóg meer gaat schijnen, als je de negatieve gevoelens bij het compensatiegedrag een plek weet te geven. En da’s mooi, want dan kan ik in mijn cabrio blijven rijden.

Precies druk genoeg

We maken het onszelf steeds drukker. De afgelopen jaren is het aantal signalen dat een persoon krijgt, sterk toegenomen. Het gebruik van internet, e-mail, mobiele telefoons, SMS en sociale media stijgt nog elke dag. We zouden niet meer zonder kunnen. En meestal vragen deze signalen om een onmiddelijke reactie. Iedereen die een Blackberry heeft, kent het dwingende gevoel van het knipperende rode lampje.

Toch vinden we het stiekem wel fijn om veel verschillende signalen binnen te krijgen. Het druk hebben hoort er eigenlijk een beetje bij. Het zorgt voor een bestaansrecht, of het nu binnen je vriendengroep is of in het bedrijf waar je werkt. Veel mensen hebben ook wel een beetje drukte nodig om productief te zijn, bij een dreigende verveling worden dan snel extra taakjes gezocht, zodat de ‘werkvoorraad’ een beetje op peil blijft. Hier is op zich niets mis mee, maar er zit een grens aan het aankunnen van drukte. Op een bepaald moment is het optimum bereikt. Dan zou je eerst wat taken moeten afmaken, zodat je hoofd wat leger wordt en hiermee weer ruimte creëert. Natuurlijk lukt dit maar moeilijk, wat ervoor zorgt dat je hoofd gaat overlopen. Bijgaand een paar simpele tips die kunnen helpen om een dreigende overstroming te kanaliseren. Zodat je het altijd precies druk genoeg hebt.