Druk

“Being in a hurry means you want to be busy with other things” (Robert Pirsig)

Ik vind het een grappig woord. Druk. Iedereen heeft het, weinigen willen het. Het betekent letterlijk dat je ergens kracht van ondervindt. Je hebt ergens last van. Je moet iets doen, en wanneer dat klaar is, is Druk weer weg. Althans, in theorie zou het zo moeten.

In de praktijk is de moet/wil lijst oneindig lang, en daardoor blijft Druk altijd bij je. Gezellig hoor.

Maar lees nu nog eens de quote bovenaan van Robert Pirsig. Druk komt alleen maar kijken als er iets is dat je liever wilt doen.

Als je datgene wat je liever wilt doen, nu gewoon eens doet?

En jezelf een beetje traint door 1 ding tegelijk te willen, en te beseffen dat zaken als files en andere personen nu eenmaal tijd kosten?

Dan is Druk er niet meer bij. Misschien niet zo gezellig, maar wel zo leuk.

Bloem

Er lopen twee mensen door een park. Ze zien een moeder met haar dochter lopen. Het dochtertje  huppelt naar een bloemenperkje toe en plukt er een mooie bloem uit. Deze bloem geeft ze blij aan haar moeder. "Voor jou!!!" Zegt ze erbij.

De twee mensen zien het tafereel. De ene persoon is helemaal verrukt van deze daad van moederliefde en krijgt er warme gevoelens bij. De andere persoon is minder enthousiast, en vind het zonde van de mooie tulp die geplukt wordt. Het dochtertje had ook de bloem samen met haar moeder kunnen bewonderen zonder hem te plukken.

De twee mensen vertellen elkaar wat ze net hebben gezien. Ze kunnen niet geloven dat ze blijkbaar allebei iets anders hebben gezien. Ze zijn verrast over elkaars standpunt. Zo hadden ze er nog nooit tegenaan gekeken.

Het gaat er niet welke persoon gelijk heeft. Het belangrijkste is dat twee mensen heel verschillend tegen dezelfde situatie kunnen aankijken. Ook al kennen de mensen elkaar al jaren, of gaat het om iets dat heel erg voor de hand ligt.

In feite hebben beide personen gelijk. Ze hoeven alleen maar te vertellen hoe een situatie op hun persoonlijk overkomt. En daarna hoeven ze alleen maar te luisteren hoe de ander hier tegenaan kijkt. Om vervolgens heerlijk verder te wandelen in het park, en zich te verwonderen dat er altijd meerdere kanten zitten aan een mooie bloem.

Zen at Home

Mediteren. Mindfullness. Flow. Zen. Het zijn allemaal prachtige spirituele woorden, maar als je iets rationeler bent ingesteld krijg je er al snel een beetje jeuk van. Of je hebt gewoon een drukke baan, kinderen die alle aandacht eisen en dan komt dat slappe gelul over esoterische zaken misschien een beetje onpraktisch over.

 

En toch denk ik dat het goed samengaat. Een leven vol met actie en wereldse zaken, met zo nu en dan een beetje spiritualiteit. Alles draait om balans. Neem nou mediteren. Ik vind het een prachtige tool om in korte tijd jezelf weer helemaal op te laden en in balans te komen. Ik ben zelf ook praktisch en rationeel, maar het gaat erom dat je de essentie snapt en die toepast.

 

De standaard meditatie oefeningen zijn niet zo aan mij besteed. Vaak vertellen ze dat je in een zen houding moet gaan zitten, je ogen dicht en je moet focussen op je ademhaling. Het zal prima werken hoor, maar het ziet er toch niet uit? En hoe praktisch is het? Je moet helemaal alleen zijn of naar een yogaklasje gaan om het te kunnen doen. En dat terwijl je het eigenlijk elk moment van de dag kan doen. Heel simpel.

 

Mediteren is niet meer dan je gedachten trainen. Dit kan je gestuurd doen, door bijvoorbeeld een bepaalde situatie voor te stellen en je gevoelens daarbij te peilen, of helemaal vrij waar je geest z'n speelkwartiertje heeft.

 

Het enige belangrijke wat je ervoor hoeft te doen is je zintuigen zoveel mogelijk afsluiten voor prikkels. En daarvoor hoef je niet in een donkere kamer te gaan zitten met de deur op slot, maar simpelweg even helemaal stoppen met wat je aan het doen bent. Of beter nog, even nog niet beginnen.

 

Stel je wilt gaan TV kijken. Ga zitten en in plaats van de afstandbediening te pakken doe je even helemaal niets. Er is geen muziek aan, je gezichtsveld blijft hetzelfde en je wordt niet op een andere manier gestoord. Als je het voor elkaar krijgt om echt helemaal niets te doen, ben na na een minuut of 2 al aan het mediteren. En na 5 minuten houd je op en zet je de TV aan.

 

Of je zit in de trein en je leest een boek. Als je een pagina hebt gelezen en hem wil omslaan, wacht daar dan een minuut mee, en staar even in het niets. Na een minuutje ben je al aan het mediteren. Meer dan dat is het niet.

 

Je kan het ook 's ochtends doen als je opstaat. Een bijkomend voordeel is dat er nog geen drukte in je hoofd is. Ga niet meteen douchen als je wakker wordt, maar ga eens 5 minuten op de rand van je bed zitten. Dan zou ik wel je ogen openhouden, anders is de kans groot dat je weer in slaap valt.

 

We zijn zo gewend om steeds een doel in ons hoofd te hebben. Vaak iets wat je binnen de komende tien minuten wilt doen. Daarmee zet je je hersenen steeds actief aan het werk. De enige rust die ze krijgen is als je slaapt. Als je het voor elkaar krijgt om elke dag 1 of 2 keer te mediteren, krijgt je geest veel meer ruimte om te ontspannen. Je keert weer terug op aarde, even helemaal terug in het nu. Zonder jeuk, als het goed is.

 

 

 

 

Eerste hulp bij Slechte Dagen

Soms loopt het even niet. Er is wat zand in de motor gelopen of je hebt even de wind tegen, geef er maar een naampje aan. Gewoon een shitdag.

Vaak heb ik ’s ochtends al een naar voorgevoel en gaat het vanaf daar bergafwaarts. Soms kan ik de reden direct aanwijzen, en soms is het een sluimerend gevoel dat ik niet goed kan plaatsen. Dit maakt ook niet uit, waar het om gaat is hoe je er mee om kan gaan. Bijgaand een aantal inzichten:

• Een slechte dag zit in je hoofd. Je beoordeelt je eigen acties negatief, je lichaam geeft als het ware signalen af dat het niet best is. Het is een soort waarschuwing. Behandel deze signalen ook als een waarschuwing! Net zoals je bijvoorbeeld zou doen bij autorijden (olie verversen), bij een werksituatie (deadline komt eraan) of bij een computerspelletje dat je speelt (je held heeft niet veel kracht meer).

• Geef aan jezelf toe dat je een slechte dag hebt. Deel het desgewenst ook met anderen. Niemand verwacht van je dat je alle dagen 100% bent. Het is wel handig dat je zelf en anderen weten wanneer je dat even niet bent. Daarbij lucht het vaak ook enorm op.

• Neem even gas terug. Zet je telefoon of computer even uit, schrap dingen uit je agenda,  geef je hoofd letterlijk de tijd en ruimte om zich te reorganiseren. Ga in elk geval niet forceren om de baaldag met geweld uit je systeem te bannen. Hierdoor gaan alleen maar meer dingen mis en wordt de slechte dag erger.

• Als de slechte dag komt door een knagend gevoel, zet dit gevoel dan in het centrum van je blikveld en maak het belangrijk. Maar er tijd voor. Zet het vervolgens in het juiste perspectief. Wat vind je echt belangrijk in je leven? Hoe scoort dit probleem hierbij?

• Als de slechte dag een slechte prestatie betreft die maar niet beter wil worden, stop dan met die activiteit en geef je energie aan een ander project, die de prestatie die je wilt leveren ondersteunt. Zo zei mijn voetbalcoach altijd als ik op een wedstrijddag geen pepernoot raakte, ik me tenminste 100% kon inzetten om voor het team te werken.

• Zoek actief naar dingen die wel goed gaan. Dit kunnen kleine dingen zijn. Het kan ook zijn dat je het positieve uit een negatieve situatie probeert te halen. Als het regent, ga dan naar binnen en prijs je dat je in een ruimte bent waar het droog is. Tel je zegeningen. Probeer iets te creëren, hoe klein ook, en wees trots op jezelf dat je ondanks alles dit toch nog voor elkaar krijgt. Elk toiletbezoek wordt zo een nieuwe prestatie. En als je daarom moet lachen, helpt ook dat je alleen maar verder!

Perfect Pictures

Vroeger had je nog van die fotocamera’s waar een filmrolletje inmoest. Er kon veel tijd zitten tussen het maken van de foto en het kunnen zien van het resultaat. Het hele rolletje van 24 of 36 foto’s moest vol, worden weggebracht om te worden ontwikkeld en pas daarna kon je zien hoe het, vaak lang geleden, eruit had gezien. Je kon er niets aan veranderen. Wel altijd een spannend moment.

Nu met digitale fotografie is het wel anders. Direct resultaat. En is het niet goed, meteen wissen en een nieuwe maken. En daarbij kan je de foto bewerken zodat iedere maker een professionele fotograaf lijkt en ieder persoon een model. Rode ogen, rimpels, hangbuik, alles kan worden geretoucheerd met de huidige software. Als laatste redmiddel kan je altijd voor de zwart-wit of sepia optie gaan. Tot uiteindelijk een werkelijk plaatje overblijft.

Het gevolg is dat de huidige beelden van mensen geen normale afspiegeling meer geven van de werkelijkheid. Alleen de beste momenten blijven bewaard, of het nu door meerdere pogingen of kunstmatige aanpassingen wordt bereikt. Veel modellen geven al toe dat er geen foto van hun in de bladen staat die niet is bewerkt. En dat zijn wel dezelfde plaatjes waar iedereen zich aan wil spiegelen.

Het probleem is dat je die beelden voor waar aan gaat nemen, en daarmee je wereldbeeld omhoog aanpast. Je neemt alleen met het beste genoegen, want anders doe je onder voor je omgeving. Althans, je doet onder voor de plaatjes die je van je omgeving ziet. Je gaat onrealistisch hoge eisen stellen, aan jezelf en aan de wereld. Die kunnen vaak niet worden waargemaakt met alle depressieve gevolgen van dien. Omdat intussen de wereld gewoon zichzelf blijft. En jijzelf ook.

Een beeld zegt meer dan 1000 woorden. Maar het beeld vertelt je nooit dat het maar een plaatje is en niet altijd de werkelijkheid.

Smile!

Food Inc

Gister een documentaire gezien die mijn mond wagenwijd liet openstaan. Van verbazing, niet om er eten in te stoppen. Daar heb ik plots niet zoveel zin meer in.

Food Inc geeft een kijkje achter de schermen van de Amerikaanse voedselindustrie. Ze laten zien dat de zaken er iets anders aan toegaan dan je waarschijnlijk zou verwachten. Daarom leek het me nuttig om dat eens samen te vatten. Het beste zou zijn om de documentaire zelf te gaan kijken, beelden zeggen vele malen meer dan woorden. Maar voor wie daar geen tijd of zin in heeft:

Ik zal beginnen bij het begin. Maïs en soja zijn verreweg de belangrijkste grondstoffen in de voedselketen.Van alle gewassen in de VS nemen zij 70% van de productiewaarde voor hun rekening. Maïs wordt in heel veel producten verwerkt, van ketchup tot frisdrank. Maar ook in vitaminen en brandstof. Van soja wordt vooral olie gemaakt, maar ook biodiesel. Meer dan de helft van beide producten wordt echter gebruikt als veevoer. Van soja lijkt dit zelfs zo’n 85% te zijn. Dit komt doordat ze zo belachelijk goedkoop zijn en veel proteïnen bevatten. Hierdoor bereikt het vee sneller hun slachtformaat. Of dat gezond is, is een tweede.

Over soja wordt verder verteld dat er één bedrijf is in de VS (Monsanto) die deze markt vrijwel helemaal in handen heeft. Door een patent op een genetisch gemanipuleerde sojaboon dwingen ze iedere boer deze boon te verbouwen, met een verbod op het behoud van eigen sojazaad. Kleine zelfstandige boeren worden weggedrukt met behulp van rechtzaken volgens het Goliath concept. Het gevolg: er is geen marktwerking en er is geen organische sojaboon in de VS.

Oja, feitje tussendoor, sojabonen zijn ook de voornaamste reden waarom het Amazonegebied wordt ontbost. Om dus bonen te maken voor veevoer. Zodat wij meer goedkoper vlees kunnen eten.

Dan de veemarkt. Ook hier is weinig marktwerking, de grootste vier bedrijven hebben 80% van de markt in handen. Conglomeraten als Tyson, Cargill en Swift doen het slim, ze verstrekken hoge leningen aan boeren om grote productiefaciliteiten te bouwen. Hiermee leggen ze de boeren hun productiewil op en zijn ze verzekerd van de juiste kwaliteit. Zo smaakt je hamburger overal hetzelfde. Ook al is die genetisch gemodificeerd.

Nog een feitje. 70% van alle antibiotica in de VS wordt aan dieren gegeven. Uit voorzorg, zodat de productie lekker efficient kan doordraaien.

Heb je trouwens ooit van Cafo’s gehoord? Da’s een moderne Amerikaanse boerderij, oftewel Concentrated Animal Feeding Operation. Voor de aardigheid een plaatje toegevoegd onderaan deze tekst. Dat zegt denk ik genoeg.

De vleesverwerkende industrie is op dezelfde manier efficient georganiseerd. Natuurlijk staat dit altijd op gespannen voet met dierenrechten, maar daar gaar dit niet over. Wat wel noemenswaardig is dat bedrijven zoals BPI (een hamburgervuller die 70% marktaandeel heeft) een techniek hebben gevonden om afvalvlees toch voor menselijke consumptie te kunnen verkopen. Normaliter zit dit spul vol met dodelijke rommel zoals BSE en de bacterie die E.coli wordt genoemd, maar door het grondig te wassen met ammoniak, krijgen ze het voor elkaar om deze bacterien te verwijderen. Je vlees wordt vervolgens met zo’n 5% van dit goedje bijgevuld.

De bedrijven kan je eigenlijk niet eens zoveel kwalijk nemen. Het is het systeem dat verrot is. De politiek en de voedselindustrie werken nauwgezet samen om de concurrentiekracht van deze bedrijven te vergroten. Dit gebeurt door subsidies, minder regulering, minder voedselinspecties en andere vriendjespolitiek. De industrie hoeft niet eens te vermelden op producten dat ze genetisch gemodificeerd zijn! Het lijkt alsof de belangen van bedrijven (en daarmee de VS, en daarmee alle Amerikanen) belangrijker zijn dan het belang van de Amerikanen zelf. En dat is vreemd, want deze twee zouden toch precies hetzelfde moeten zijn. Er is echter één groot verschil. Heel veel geld.

Je zou verwachten dat in deze democratische wereld er vast mensen met verstand zijn die bepaalde richtlijnen hebben vastgesteld die goed zijn voor ons. Maar denk je werkelijk dat de overheid hier volledig onafhankelijk is? De documentaire laat een aantal aardige voorbeelden zien, maar ik zal volstaan met de opmerking dat lobbyisme in de VS een serieuze beroepsgroep waar jaarlijks 30 miljard dollar in omgaat. Daarbij is het ontbreken van concurrentie in deze industrie zowel een slecht signaal als ook een slecht voorteken. Ik zeg het je, dit zaakje stinkt.

Gevolgen voor de mens in de vorm van suikerziekte, obesitas en massale besmettingen zijn een lange termijn effect. Op de korte termijn zie je vooral veel dikke mensen die goedkoop bij de Walmart shoppen. Maar het huishoudgeld dat minder wordt besteed aan eten wordt daarna ruimschoots uitgegeven aan een tweede orde effect van dat gedrag. Ik doel hier voornamelijk op gezondheidszorg en gerelateerde producten, maar ook juridische bijstand of zelfs financiele producten zoals levensverzekeringen of leningen om de uitgeefdrang tegen te gaan.

Het begint natuurlijk allemaal bij de consument zelf. Bij mij. Bij jou. Vergeet dat nooit. We zijn het zelf gestart door massaal bij de McDonald’s te gaan eten, door altijd te gaan voor het meeste van het goedkoopste. Door standaardisering te willen in ons dagelijks voedsel. De industrie speelt daar vervolgens handig op in en weet door aanpassingen in de waardeketen de efficientie te vergroten en nóg meer voor nóg goedkoper aan te bieden. Allemaal in het belang van de consument.

Maar diezelfde consument kan aan de andere kant ook de doodsteek van deze beweging zijn. Door simpelweg andere keuzes te maken, en de goedkoopste oplossing links te laten liggen. Door organisch voedsel te eten, en op een gezonde en bewuste manier te leven.

Eet smakelijk!

Zeuren

Mensen zeuren zo veel.

Het lijkt wel of ze het leuk vinden, en blij zijn als ze weer wat hebben gevonden dat ze niet aanstaat. Dan is er tenminste weer wat te praten. Vaak beginnen ze dan met: ‘Ik zei nog zo….’, ‘Ik vind dat hij...’ of ‘Hoe durven ze mijn….’

Er is altijd wel iets dat niet goed is. Zelfs als alles goed is, dan is er wel het gemis van foute dingen om over te zeuren. Of ze waarschuwen alvast voor morgen. Dat het altijd toch weer fout gaat.

Het glas is halfvol, of halfleeg.

Mensen vergelijken zichzelf graag met anderen. Zeker die ander die het beter lijkt te hebben. Want dat is immers oneerlijk. Ze vergelijken alleen datgene wat zij minder hebben, en de ander beter. Niet andersom. En ze gaan al helemaal voorbij aan al die anderen die het minder hebben. Mensen houden zichzelf graag voor de gek, omdat ze nu eenmaal nooit genoeg hebben.

Wat zou het toch mooi zijn als.....

Mensen lachen zoveel.

Het lijkt wel of ze het leuk vinden.

Haast

“Mensen zijn druk bezig tijd te verspillen door hem te willen besparen”

Iedereen heeft tegenwoordig haast. Ik merk het vooral tijdens de avondspits. Mensen hebben net hun laatste stukje werk afgeraffeld en proberen daarna zo snel mogelijk naar huis te komen. En met z’n allen maar wachten in de file, voor de kassa of voor het stoplicht. Maar haast hebben kan natuurlijk op alle momenten van de dag. Mensen willen zo min mogelijk tijd verliezen met dingen die ze onbelangrijk vinden, om maar maximaal te kunnen genieten van de quality time die ze voor ogen hebben.

Tijd verliezen? Tijd verliezen kan helemaal niet. Een seconde is voor iedereen gelijk, en duurt voor elk moment even lang. Natuurlijk is de tijd die je spendeert aan wachten minder leuk dan de tijd die je spendeert met vrienden. Maar dat maakt nog niet dat je de tijd verliest. Je wilt deze tijd zo kort mogelijk maken, dat is heel begrijpelijk. Maar wachten is nu eenmaal een vast onderdeel van vrijwel alle processen die er bestaan.

Het gaat fout omdat mensen eigenlijk pas tevreden zijn als ze helemaal niet hoefden te wachten. Als ze helemaal geen tijd zouden verliezen. Maar dat kan niet. Je kan alleen de tijd verkorten, door bijvoorbeeld snel te rijden of door voor te dringen. Anders gezegd: door meer haast te tonen. Maar helemaal niet wachten lukt niet. Dus je kan je wel haasten, maar het is toch nooit genoeg.

Ik denk zelfs dat haasten slecht voor je is. Je vreet je van binnen op door allerlei onbenullige dingen. De ene rij bij de kassa gaat veel sneller (natuurlijk niet je eigen rij), je vervloekt de stoplichten die allemaal tegen je werken en de politie staat altijd precies op het verkeerde moment te flitsen. En ben je dan eenmaal in je quality time beland, moet je eerst nog een poos afkoelen om je frustratie kwijt te raken.

Heeft haast hebben echt zoveel zin? Vraag je eens af of de kleine tijdwinst die je boekt je de extra frustratie waard is. Ik denk van niet. Als je accepteert dat je altijd een deel van je tijd kwijt bent met minder belangrijke zaken, zorg je in elk geval voor innerlijke rust. Bovendien maakt deze tijd ook weer dat je de tijd die je kan spenderen aan leuke dingen beter waardeert. En hoe meer je het haasten kan uitbannen, hoe meer het wachten zelf ook iets wordt wat je kan waarderen.

Water=Mens=Natuur

Water dat uit een bron ontspringt, zoekt steeds de makkelijkste weg naar beneden. De weg van de minste weerstand. De hele natuur zit zo in elkaar, zo is iedereen verteld in de natuurkundelessen op school. De mens, als onderdeel van de natuur, zit ook zo in elkaar, alleen is hier het probleem dat de makkelijkste weg niet altijd gevonden wordt. Dat men uitkomt op een punt waar helemaal niemand wil zijn.

Intelligentie is een belangrijke reden waarom de mens verworden is tot wie we nu zijn. Het uitvinden van het wiel, maken van vuur, het kunnen tegengaan van ziektes, allemaal maakten ze het de mens makkelijker. Mensen hebben de kwaliteit om moeilijke dingen te kunnen begrijpen, waarna ze deze moeilijke dingen makkelijker kunnen maken. Wat mensen niet kunnen, is een oplossing vinden voor onverenigbare dingen. Een muur tegelijkertijd blauw en rood laten zijn lukt simpelweg niet.

Het probleem met mensen is dat ze meestal denken dat zij dit wel kunnen, met alle gevolgen van dien. De muur wordt niet blauw of rood, maar paars. Een ander probleem is dat mensen moedwillig een oplossing aandragen die wel voor hunzelf goed uitpakt, maar niet voor de rest van de groep. Het gevolg is dat niet de makkelijkste weg naar beneden wordt gevonden, maar de weg van de grootste schreeuwer. Of van degene met het meeste geld of macht.

Ik vergelijk hier de menselijke wereld met een bergstroompje. Iedereen zal zeggen dat de menselijke wereld onnoemelijk veel ingewikkelder is. Maar dat is het niet. De mens is alleen veel intelligenter. Maar niet meer dan dat.

Wat doe je met afval?

Iedereen wordt geleerd om afval weg te gooien. In de prullenbak, opruimen, schoonmaken, viezigheid uit het zicht en de wereld ziet er weer fris en fruitig uit. Maar wat nu als we dit betrekken op onze samenleving, en het ‘afval’ hierin de mensen zijn die niet meekunnen in de vooruitgang van de wereld? Ik denk bijvoorbeeld aan ouderen, gehandicapten, criminelen of moeilijk opvoedbare kinderen. Afvallers worden ze ook wel genoemd.

Voor al deze groepen heeft de samenleving een apart hokje gecreëerd, en dit een naampje gegeven. Gevangenissen, bejaardentehuizen en inrichtingen vinden we de normaalste zaak van de wereld en ze maken deel uit van onze maatschappij.

Of toch niet helemaal. Door het concentreren van deze groepen bestaat er de mogelijkheid tot het leveren van de juiste middelen, zodat per saldo meer mensen kunnen worden geholpen of dat deze hulp van een hogere kwaliteit is. Maar het betekent ook een beetje dat deze groepen aan het oog van de rest van de samenleving worden onttrokken, zodat deze er geen hinder meer van ondervindt. We ruimen het alvast een beetje op.

De natuur van de mens is gericht op vooruitgang, dus is het best vervelend als er onderdelen bijzitten die de boel afremmen. Afval wordt als iets negatiefs gezien. Ben je dan de samenleving aan het genezen als je dit afval scheidt van het bruikbare materiaal? En meer op een individueel niveau bekeken: genees je de persoon ook die je uit de samenleving haalt waarin hij niet functioneert? Wat als deze persoon simpelweg niet te recyclen is? Kijken de ‘goeien’ bewust de andere kant op als de unhappy few worden weggesneden ten behoeve van de vooruitgang van de rest?

Door de voorspoed die we de laatste tientallen jaren hebben gekend, is de huidige generatie steeds meer gewend geraakt aan goed en steeds beter. Men vergeet dat het ook slecht of slechter kan. Goed is gewoon geworden. Men kijkt alweer verder. Alles wat niet voldoet aan de steeds hogere verwachtingen van de maatschappij is ongewenst.

Met dat beeld ben ik het niet eens. Afval hoort erbij. Het is een onderdeel van het geheel. Alleen maar het positieve verwachten of hierop focussen geeft niet het volledige beeld. Een wereld waarin alles alleen maar goed is, is simpelweg niet mogelijk. Een systeem is een kleurrijke samenstelling van allerlei soorten en maten, met uitschieters naar boven en naar beneden. Het gaat mij erom dat naar het complete systeem wordt gekeken in de drang naar vooruitgang. Beter dan alleen focussen op vooruitgang van het goede, kan bewustzijn en acceptatie van de keerzijde van het goede helpen in de ontwikkeling van de gehele maatschappij. Afval gooi je dus niet weg. Je verplaatst het alleen maar.

Toeterende auto's

Door een gelukje in mijn werksituatie mag ik in een mooie auto rondrijden, een sportieve cabriolet. Ik geef niet zoveel om auto’s, maar ik kijk een gegeven paard niet in de bek, ook niet als het een mooie ijzeren koe is. Voor mijzelf verandert er niet zoveel of ik nu in mijn auto ben of niet, maar dit lijkt niet voor mijn medeweggebruikers te gelden.

Wat is het geval? Het komt regelmatig voor dat wanneer ik voor een stoplicht sta, de auto achter me begint te toeteren zodra het licht op groen springt. Ik heb nog geen kans gehad om op het gaspedaal te drukken, of de laatste mensen lopen nog het zebrapad over, maar volgens de auto achter me duur ik duidelijk veel te lang. Ik verbeeld me weleens dat ze zelfs eerder toeteren dan het licht op groen springt, hoe krijgen ze het voor elkaar.

Waarom doen ze dat toch? Het overkwam me nooit als ik in een andere auto reed. Na lang peinzen vind ik het volgende nog enigzins verklaarbaar. De mensen lijken te zeggen: “Jij met je snelle auto, schiet eens op, je kan niet eens snel optrekken”. Het komt op me over als een soort jaloezie, of een teken dat ze me hun wil willen opleggen. Als een soort compensatie voor het feit dat ze een minder mooie auto hebben.

Compensatiegedrag. Ik vind het maar raar. Veel mensen schijnen er hier last van te hebben. Het lijkt alsof ze niet tevreden zijn met zichzelf, en onbewust frustratiegevoelens krijgen als ze iets zien bij een ander dat ze graag zelf zouden willen hebben. Waarom letten mensen vooral op wat ze niet hebben? En waarom kijken mensen uberhaupt naar anderen om te bepalen of ze tevreden met zichzelf zijn?

Ik stel de vragen niet omdat ik er geen antwoord op weet te verzinnen. Ik probeer alleen maar duidelijk te maken dat tevredenheid met jezelf van binnenuit moet komen. Jaloezie is geen vreemd verschijnsel, maar ik ben het er niet mee eens. Elke persoon heeft een mix van goede en mindere kanten, en het heeft geen zin om alleen maar te focussen op de goede kanten van anderen. Net zo min het zin heeft om zelf helemaal perfect te willen zijn.

Tuurlijk, je proberen te verbeteren is iets dat je niet moet tegenhouden. Ambitie is gezond, zolang je ook hierin maar je balans weet te vinden. Maar veel zaken die compensatiegedrag veroorzaken kan je niet veranderen, zoals geslacht, lengte, haarkleur of achtergrond. Op korte termijn zelfs je auto niet, behalve als je op weg bent naar de dealer.

Het is heel wat om je mindere punten onder ogen te zien, en om ze tenslotte te accepteren. Waarschijnlijk vind je deze punten ook erg belangrijk, omdat het niet voor niets compensatiegedrag oproept. Maar het leven is te mooi om je te laten leiden door frustraties over je wat je niet hebt of niet kan. Je zal zien dat je zonnige zijde nóg meer gaat schijnen, als je de negatieve gevoelens bij het compensatiegedrag een plek weet te geven. En da’s mooi, want dan kan ik in mijn cabrio blijven rijden.

De rasta man

Ik was gister bij een concert van een Spaanse band. Er liep een man langs met lange rasta haren. Op slippers, een kleurige vissersbroek aan en een baard van een paar dagen. Waarom bekruipt me automatisch het gevoel dat deze mensen veel meer van het leven genieten dan wij?

We moeten en willen zoveel in het leven. We proppen het vol met ambitie, verwachtingen, hard werken en zijn pas tevreden als we alles hebben. We passen ons in het keurslijf van de gevestigde orde, en vinden zaken als geld, status en macht belangrijk. De wereld ingedeeld op een gestructureerde, rationele manier.

Losbandigheid is onbekend en onbemind in deze wereld. Het wordt gezien als onvolwassen, tijdverspilling, je haalt daarmee niet het maximale uit je leven. Natuurlijk is er wel tijd voor ontspanning, maar dan nauwkeurig gepland. Een uurtje yoga, een poosje vakantie, of het wekelijkse kroegbezoek.

Emoties, dingen voelen en speelse creativiteit staan op een gespannen voet met de wereld van ratio en structuur. In die wereld lijkt het alsof je geen plezier mag hebben, het resultaat het enige is dat telt en dat duurt nog heel lang en je moet je best blijven doen. En ook al vind je zelf dat het soms best wel wat minder mag, de onmiddelijke toorn van je vrienden/ ouders/ collega’s zorgen er wel voor dat je het uit je hoofd laat om er wat van te zeggen.

Ik vind het zonde. Ik wil ook slippers aan op een doordeweekse dag. Rasta haar gaat me misschien niet lukken, maar die vissersbroek en een baard van een paar dagen moet geen probleem zijn. Niet meer hard werken omdat het nu eenmaal zo hoort. Niet meer die gestructureerdheid die ons vanaf kinds af aan is bijgebracht. Nee, het is juist een beetje terug naar het kind zijn. Naar de rasta man misschien.

Parkje

Ik ga regelmatig met de metro naar mijn werk. De metrohalte is ongeveer 5 minuten lopen van mijn huis. Meestal loop ik dan zo snel mogelijk richting de ondergrondse. In nog slaperige gedachten verzonken en met een coffee on the go in mijn hand. Ik ben niet zo’n ochtendmens.

Langs de route zijn vooral grote, grijze gebouwen en druk autoverkeer. Er ligt ook een klein parkje aan de route. Het is niet veel. Een paar struiken, wat kleine boompjes, enkele bankjes om op te zitten en een waterstroompje. Maar toch, het is een parkje. Het is het enige groen dat ik tegenkom op weg naar mijn werk.

Het parkje heeft één ingang en één uitgang. Ik kan ’s ochtends door het parkje lopen, maar  dat betekent een kleine omweg. Het duurt dan ongeveer een minuut langer voor ik bij de metrohalte ben. Ik kan daardoor net de metro missen, moeten wachten op de volgende en daardoor later op mijn werk zijn. Nóg later vaak.

Daar staat tegenover dat ik, door het parkje lopend, kan genieten van de kleine vreugdes die de dag te bieden heeft. Het geeft me al meteen een goed gevoel op de vroege morgen. Ik ruik de frisse geur van bloemetjes, hoor zachtjes het geluid van stromend water, en zie vogeltjes rondvliegen. Het zijn hele kleine dingen, maar ik merk onbewust dat ik er blijer van wordt. Dat ik weer weet waarvoor ik het allemaal doe.

Ik loop niet elke ochtend door het parkje. Soms vergeet ik het, soms staat mijn hoofd er helemaal niet naar. Maar juist die vrijheid maakt het misschien wel allemaal zo mooi in het leven...