Wat doe je met afval?

Iedereen wordt geleerd om afval weg te gooien. In de prullenbak, opruimen, schoonmaken, viezigheid uit het zicht en de wereld ziet er weer fris en fruitig uit. Maar wat nu als we dit betrekken op onze samenleving, en het ‘afval’ hierin de mensen zijn die niet meekunnen in de vooruitgang van de wereld? Ik denk bijvoorbeeld aan ouderen, gehandicapten, criminelen of moeilijk opvoedbare kinderen. Afvallers worden ze ook wel genoemd.

Voor al deze groepen heeft de samenleving een apart hokje gecreëerd, en dit een naampje gegeven. Gevangenissen, bejaardentehuizen en inrichtingen vinden we de normaalste zaak van de wereld en ze maken deel uit van onze maatschappij.

Of toch niet helemaal. Door het concentreren van deze groepen bestaat er de mogelijkheid tot het leveren van de juiste middelen, zodat per saldo meer mensen kunnen worden geholpen of dat deze hulp van een hogere kwaliteit is. Maar het betekent ook een beetje dat deze groepen aan het oog van de rest van de samenleving worden onttrokken, zodat deze er geen hinder meer van ondervindt. We ruimen het alvast een beetje op.

De natuur van de mens is gericht op vooruitgang, dus is het best vervelend als er onderdelen bijzitten die de boel afremmen. Afval wordt als iets negatiefs gezien. Ben je dan de samenleving aan het genezen als je dit afval scheidt van het bruikbare materiaal? En meer op een individueel niveau bekeken: genees je de persoon ook die je uit de samenleving haalt waarin hij niet functioneert? Wat als deze persoon simpelweg niet te recyclen is? Kijken de ‘goeien’ bewust de andere kant op als de unhappy few worden weggesneden ten behoeve van de vooruitgang van de rest?

Door de voorspoed die we de laatste tientallen jaren hebben gekend, is de huidige generatie steeds meer gewend geraakt aan goed en steeds beter. Men vergeet dat het ook slecht of slechter kan. Goed is gewoon geworden. Men kijkt alweer verder. Alles wat niet voldoet aan de steeds hogere verwachtingen van de maatschappij is ongewenst.

Met dat beeld ben ik het niet eens. Afval hoort erbij. Het is een onderdeel van het geheel. Alleen maar het positieve verwachten of hierop focussen geeft niet het volledige beeld. Een wereld waarin alles alleen maar goed is, is simpelweg niet mogelijk. Een systeem is een kleurrijke samenstelling van allerlei soorten en maten, met uitschieters naar boven en naar beneden. Het gaat mij erom dat naar het complete systeem wordt gekeken in de drang naar vooruitgang. Beter dan alleen focussen op vooruitgang van het goede, kan bewustzijn en acceptatie van de keerzijde van het goede helpen in de ontwikkeling van de gehele maatschappij. Afval gooi je dus niet weg. Je verplaatst het alleen maar.

Kerstmis

Kerstmis. De dagen van het kerstdiner, het hele land door rijden naar de familie(s) toe of de tijd van de wintersport. Het zijn een paar dagen vrije tijd die worden opgevuld met sociale activiteiten. Mensen hangen een kerstkrans op, zetten een kerstboom in de woonkamer en gaan uitgebreid koken, iedereen doet zijn best om het gezellig te maken.

Officieel is Kerstmis nog steeds een religieus feest. Toch vieren weinigen primair dat op Kerstavond het kindje Jezus geboren werd.Steeds minder mensen weten het.

De kerken lopen leeg. In landen zoals Nederland is dit een bekend verschijnsel. Er zijn een aantal simpele verklaringen voor te geven.

-     Vroeger was het geloof een sociaal groepsproces. Door de globalisering heeft de kerk haar functie als lokaal ontmoetingspunt verloren. Het internet en andere decentrale netwerken bieden sociaal samenzijn zonder in de kerk te hoeven zitten.

-     Door dezelfde globalisering zijn de mogelijkheden voor de Westerse mens de afgelopen decennia enorm toegenomen. Het keuzepalet aan activiteiten te kiezen is enorm, helaas is de tijd nooit meegegroeid. Daarom kiezen mensen de leukste dingen uit, en in een kerk zitten op zondagochtend hoort daar meestal niet bij.

-     Ook het kapitalisme heeft een negatieve invloed op het geloof. God wordt ondergeschikt gemaakt aan geld, kwestie van prioriteiten stellen.

-     We leren steeds meer over het ontstaan van de wereld, en dit is meestal in strijd met (het Oude Testament van) de Bijbel. Bepaalde geloofsrichtingen staan een vrije interpretatie van het Geschreven Woord toe, maar het brengt voor veel mensen twijfel over de waarde van de Bijbel.

-     Het geloof heeft de afgelopen jaren een steeds slechter imago gekregen. In de geschiedenis werd bijvoorbeeld het Christendom in veel landen dwingend opgelegd, met massamoorden tot gevolg. De laatste jaren staat vooral de Katholieke kerk onder druk wegens grootschalige onzedelijke praktijken. Over het moslimfundamentalisme hoef ik het helemaal niet te hebben. Daarbij wordt kerkbezoek om bovenstaande redenen steeds meer als tijdverspilling gezien.

Het leeglopen van de kerken lijkt me een niet te stoppen proces. Aan de ene kant is daar niet veel mis mee, de mens evolueert nu eenmaal. Aan de andere kant zijn er twee aspecten van het geloof die men niet uit het oog moet verliezen.

-     De meeste geloven schrijven een aantal gedragsnormen voor. Zo predikte Jezus naastenliefde en vergevingsgezindheid. Dat laatste link ik graag aan verdraagzaamheid en inbeeldingsvermogen. Dit zijn sociale omgangsvormen die onmisbaar zijn in deze tijden. Het ontbreken hiervan laat de mensen van elkaar vervreemden en dit gaat niet vredig samen met globalisering.

-     Het geloof probeert ook de mensen te inspireren of ze zelf na te laten denken over zaken. Die prikkels krijgen we steeds minder door de vooruitgang. Het wordt de mens steeds gemakkelijker gemaakt en we worden geestelijk niet meer aangespoord. Lekker lui. We geloven het wel.

Spiritualiteit lijkt deze laatste twee zaken overigens wel te borgen. Is dat misschien waarom zaken als mindfulness, yoga en meditatie steeds populairder worden?

Goede voornemens

Rond deze tijd van het jaar regent het weer goede voornemens. Het valt me op dat er een groot verschil bestaat tussen de goede voornemens die mensen elkaar wensen en de goede voornemens die mensen zich persoonlijk wensen. Zoek de verschillen:

Naar anderen:

- Een gezond en voorspoedig 2012!!

Persoonlijk:

- Afvallen
- Minder drinken/ stoppen met roken
- Meer sporten
- Minder werken/ minder over me heen laten lopen/ nu echt gaan voor die promotie
- Meer tijd voor gezin
- Etc.

Grappig toch? Waarom wensen we elkaar vooral gezondheid en voorspoed, terwijl we voor onszelf plotseling allerlei ambitieuze verbeterpunten op gaan sommen?

Ik ken weinig mensen die ‘gezond blijven’ als persoonlijk doel stellen. Alsof het te makkelijk is, te soft ofzo. Het is voor veel mensen geen doel, maar het instandhouden van de status quo. De enige mensen die dit wel tot doel stellen zijn de mensen die problemen hebben (gehad) met hun gezondheid. Pas dan sta je er bij stil hoe belangrijk het is. Als noodzakelijke voorwaarde voor het vervullen van al die belangrijke voornemens.

Ik ken ook weinig mensen die ‘voorspoed’ als persoonlijk doel stellen. Tenminste, de doelen zijn meestal een stuk gedetailleerder dan alleen maar de wens dat het goed gaat. Men interpreteert goed gaan als het bereiken van een paar van tevoren vastgestelde doelen. Maar hoe zit het dan als men vooruitgang boekt die niet gepland is? Ziet men dan dat het vooruitgang is, of kijkt men hier overheen?

Het lijkt een goed idee om strakke doelen te stellen. Dat maakt het makkelijker om te focussen en zorgt voor minder afleiding. Maar het werkt ook beperkend. Je neemt geen genoegen meer met gewone zaken zoals gezondheid en algemene zaken zoals voorspoed, en je gaat onverwachte dingen minder snel als positief waarderen.

Ik wens iedereen het allerbeste toe. Of dat nu gewone, algemene zaken zijn of specifieke.

Self-improvement

Soms lees ik een blog waar ik het meer dan 100% mee eens ben, en die zeker niet beter kan verwoorden (misschien wel korter ;-). Vandaar een rechtstreekse copy-paste van de nieuwste post van Leo Babauta van Zenhabits...

One of the driving forces of my life for many years was the need to improve myself. It’s one of the driving forces for people who read my work as well.

It’s an incredibly pervasive urge: we are always trying to improve, and if we’re not, that’s something we should improve.

It’s everywhere. Where does this urge come from? It’s embedded in our culture — in the U.S. from Benjamin Franklin to the early entrepreneurial titans, everyone is trying to better themselves. It goes deeper, to ancient Western ideals of the perfect well-rounded person. But it flourished in the 20th century, from Dale Carnegie and Napoleon Hill to Stephen Covey. And now it’s in full bloom, with blogs. And yes, I’m part of this movement.

So what’s the problem? You could say it’s great that people are constantly trying to improve themselves, but where does it end? When is anyone ever content with who they are? We are taught that we are not good enough yet, that we must improve, and so … we always feel a little inadequate.

This is true no matter how much you’ve accomplished. You might have achieved a thousand goals, but do you have defined abs? Are your boobs big and bouncy? Do you have perfect skin? Have you read every classic in literature? Do you know fine wines, fine art, and every great musician from classical to jazz to punk to rock? Do you have success as an entrepreneur, as a writer? Can you speak several languages, and have you traveled the world? Do you own fewer than 100 things, or a small house? Are you a fast runner, and have you run a 100 miler? Can you Crossfit, or lift 1,000 pounds in the Big Three lifts? Do you have the perfect home, and can you cook gourmet meals? Are you the perfect parent, or have perfect work-life balance? Can you do yoga, meditate, juggle and do magic? Do you brew the perfect cup of coffee, or tea, or beer? Can you recite Shelly, Shakespeare, Homer? Are you good at picking up women, are you the perfect friend, the perfect lover, a romantic husband, a wife who meets her husband’s needs, a master craftsman, a hacker and a programmer, a knitter or sewer, a home-repair expert, knowledgeable in investing and real estate, do you know the perfect system for goals and use the perfect to-do software, is your phone as nice as his, or your bag as nice as hers, do you have cute boots or a manly shave? Are you debt free, or car free or gluten free? Do you give to charity or volunteer at shelters or build schools for Africa? Is your TV as large as mine, or your penis?

Are you adequate? Are you confident of that?

We are never adequate, never perfect, never self-confident, never good enough, never comfortable with ourselves, never satisfied, never there, never content.

And it becomes the reason we buy self-help products, fitness products, gadgets to make us cooler, nicer clothes, nicer cars and homes, nicer bags and boots, plastic surgery and drugs, courses and classes and coaches and retreats. It will never stop, because we will never be good enough.

We must improve. We must read every self-improvement book. When we read a blog, we must try that method, because it will make us better. When we read someone else’s account of his achievements, his goal system, his entrepreneurial lifestyle, her yoga routine, her journaling method, her reading list, we must try it. We will always read what others are doing, in case it will help us get better. We will always try what others are doing, try every diet and every system, because it helped them get better, so maybe it will help us too. Soon, we will find the ultimate solutions, soon we will get there. No, that hasn’t happened yet, but maybe this year will be the year.

Maybe 2012 will be the year we reach perfection.

Or maybe it will never stop, until we die, and that’s a part of life — life is a constant striving for improvement, and we’d hate to ever stop wanting to improve, because that means we’re dead, right? Even if that means that as we die, we wonder if we could have been better, and our last thought is, “Am I adequate as a person?” Even if that means we are never happy with ourselves, at least we are striving to be happy with ourselves, right?

What if instead, we learned to be happy with ourselves?

What would happen?

Would we stop striving to improve? Would that be horrible, if we were just content and didn’t need to better ourselves every minute of every week? Would we be lazy slobs, or would we instead be happy, and in being happy do things that make us happy rather than make us better? And in being happy, perhaps we would show others how to be happy? And crazy as it might sound, maybe we’d start a little mini-revolution of happiness, so that people wouldn’t feel so inadequate, or need to spend every dime on products, or spend all their time on self-improvement.

A revolution of contentment.

Think of how this might simplify your life. Think of how many self-improvement books you read, or listen to in the car. Think of how many products you buy to make yourself better. Think of how many things you read online, in the hopes of being better. Think of how many things you do because you feel inadequate. Think of how much time this would free up, how much mental energy.

Realize that you are already perfect. You are there. You can breathe a sigh of relief.

The urge to improve yourself will come up again. Watch it, like a funny little clown trying to tease your soul, but don’t let your soul feel worse for the teasing. Don’t let yourself react to this little clown, nor feel the pain of his attack. Let him do his dance, say his funny things, and then go away.

Quash the urge to improve, to be better. It only makes you feel inadequate.

And then explore the world of contentment. It’s a place of wonderment.

‘Contentment is the greatest treasure.’ ~Lao Tzu

5 Tips voor Geluk

Wat is nou geluk? Als ik nadenk over wat de meeste mensen nastreven in het leven, dan lijkt geluk de meest logische optie. Maar wat is het precies? En belangrijker nog: hoe bereik je het? En als je het eenmaal hebt, hoe houdt je het vast?

Het is moeilijk om geluk te definiëren. Een tijdelijke toestand van de geest, die is volgepakt met positieve emoties zoals blijdschap of ontspannenheid. Of een soort chemische reactie in je lichaam die endorfine of adrenaline voortbrengt, die ervoor zorgt dat je een geluksgevoel ervaart. Veel mensen associëren geluk met de liefde, of met het vervullen van hun diepste wensen. Maar ja, als je diepste wens is om gelukkig te zijn kom je niet veel verder...

Toch weet iedereen wat er met geluk wordt bedoeld. Iedereen kan wel een herinnering oproepen waarin men gelukkig was, of beter gezegd een geluksgevoel had. Dit lijkt me het belangrijkste, ik vind het niet zo nodig om een definitie te kennen. Het gaat er immers om dat je weet wat je voelt. Wanneer had jij je laatste geluksgevoel?

Geluk is persoonlijk, iedereen geeft er een andere invulling aan. De één wordt gelukkig van een groot huis of een dure auto, terwijl een ander genoeg heeft aan de wetenschap dat hij/zij gezond is. Geluk heeft meerdere facetten, er is een verschil tussen korte termijn (chocola eten) en lange termijn geluk (kinderen zien opgroeien).

Geluk is veranderlijk, mensen en hun omgeving veranderen continu, wat gevolgen heeft voor ieders verlangens en het geluksgevoel. Geluk went ook, een kind is gelukkig als het een ijsje krijgt, maar zal er niet naar omkijken als het de vijfde is.

Iedereen wil gelukkig worden. En als het even kan ook blijven. Gelet op het bovenstaande lijkt dat nog niet zo makkelijk. Toch zijn er een vijftal simpele tips te geven om het makkelijker te maken geluk te vinden en te behouden:

1.   Denk na over wat je gelukkig maakt. Veel mensen nemen zomaar een levensdoel aan van anderen. Of laten zich iets opleggen door de maatschappij. En door de dagelijkse gekte kan zelfs dat makkelijk uit het oog worden verloren. Wat wil je zelf eigenlijk? Neem eens een uurtje de tijd om hier in je eentje over na te denken!

2.   Kijk niet alleen naar alles wat beter kan, maar ook naar wat wel goed gaat. Ook bij jezelf als je je vergelijkt met anderen. Het is makkelijk om te focussen op wat je niet hebt, het gras van de buren is immers altijd groener. Let eens op het goede nieuws wat je leest. En ga eens na wat je allemaal wel goed voor elkaar hebt. Vergelijk deze positieve dingen met je omgeving, maar ook met armere landen waarin simpele dingen als basisbehoeften en democratie niet vanzelfsprekend zijn.

3.   Wie goed doet, goed ontmoet. Geluk krijg je meestal van anderen, door mensen vriendelijk te benaderen, krijg je vaak vriendelijkheid terug. De mens is een sociaal dier en interacteert de hele dag door met anderen. Je zal sneller gelukkig te zijn door een goede relatie te onderhouden met je omgeving.

4.   Niet alleen het allerbeste is goed genoeg. Als alleen de allerbeste gelukkig kon zijn, zouden er erg veel mensen ongelukkig zijn. Er is niets mis met ambitie, maar je bent niet meteen een mislukkeling als er iemand beter is dan jij. Zolang je alles geeft wat er in je zit, kan je tevreden zijn met je prestatie.

5.   Sta jezelf toe om gelukkig te zijn. Mensen lijken zich vaak te schamen om gelukkig te zijn, ze vinden dat ‘ze het niet verdiend’ hebben. Of zijn bang om de toorn te wekken van jaloerse anderen. Geluk is een prachtig positief gevoel, en dat wegdrukken zou zonde zijn voor jezelf en voor je omgeving. Als je een geluksgevoel ervaart mag je trots zijn op jezelf, want het is je gelukt om (in ieder geval tijdelijk) een levensdoel te bereiken!